Katedra (kolegiata św. Marii) jest jednym z symboli miasta Wetzlar. Budowa katedry, która wciąż nie została ukończona, rozpoczęła się w 1230 roku. Jest ona następcą kościoła Zbawiciela (Salvatorkirche), konsekrowanego w 897 roku, który z kolei był następcą wcześniejszego kościoła. Kolegiata i kościół parafialny nazywane są katedrą od końca XVII wieku. Nazwa ta utrwaliła się w okresie istnienia Sądu Cesarskiego (1689–1806), kiedy to prepozytem kolegiaty był arcybiskup Trewiru (jeden z elektorów Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego), a katedra była zatem kościołem biskupim.
Budynek został poważnie uszkodzony podczas II wojny światowej. Bomby lotnicze zniszczyły chór, ołtarz główny, lektorium, oba organy oraz witraże w katedrze. Chociaż znaczną część zniszczeń udało się naprawić po wojnie, lektorium z organami należącymi do parafii katolickiej oraz ołtarz główny zostały bezpowrotnie utracone. Podczas gdy katedra została zniszczona, kaplica św. Michała Archanioła pełniła funkcję zastępczego miejsca kultu.
Budynek jawi się jako „kamienna księga średniowiecznych stylów architektonicznych”. Pomimo trwającej przez wieki budowy i niedokończonej wieży, do dziś prezentuje jednolity wygląd. Katedra jest wyjątkowa, ponieważ jest najstarszym kościołem symultanicznym w Kościele Ewangelickim w Nadrenii i jednym z najstarszych kościołów w Niemczech, z których korzystają zarówno katolicy, jak i protestanci.




















































