Przy rzece Lahn w Wetzlarze

Lahnpförtchen, zwany także Tränkpforte, niewielki otwór w średniowiecznych murach miejskich w Wetzlarze, służył osiedlonym tu rzemieślnikom, umożliwiając im czerpanie wody z kanału młyńskiego i rzeki Lahn. Nowa nowela „Milczący radny” autorstwa Wilhelma Heinricha Riehla, której akcja rozgrywa się w średniowiecznym Wetzlar, również rozgrywa się tutaj, przy Lahnstrasse.

Stary browar. Obecny budynek został wzniesiony w 1716 roku. Na terenie posiadłości mieścił się jeden z pięciu średniowiecznych browarów miejskich, a słodownia znajdowała się w tylnym budynku. Oba budynki przylegają do murów miejskich zachodnimi szczytami.

Dom towarowy Dobkowitz w Merseburgu

Dom towarowy Dobkowitz w Merseburgu to zabytkowy budynek, który od momentu jego wybudowania w 1911 r. stanowi jedną z wizytówek miasta. Po II wojnie światowej dom towarowy został poważnie uszkodzony i przez długi czas stał pusty. 

Dom towarowy Dobkowitz to trzypiętrowy budynek w stylu secesyjnym. Posiada imponującą fasadę z licznymi płaskorzeźbami i dekoracjami przedstawiającymi miasto Merseburg i region środkowych Niemiec. Wnętrze domu towarowego posiada duży szklany dach, który zapewnia dużo światła. Dom towarowy Dobkowitz pierwotnie pełnił funkcję sklepu z odzieżą. W latach dwudziestych XX wieku w budynku mieściła się nawet wiedeńska kawiarnia. Po II wojnie światowej dom towarowy początkowo funkcjonował jako dom towarowy oferujący towary konsumpcyjne. Zamknięto go w latach 90. i od tamtej pory stał pusty. W 2021 roku dom towarowy Dobkowitz został przejęty przez piekarnię Steineke, która przeprowadziła jego renowację m.in. odnowienie fasady, odrestaurowanie płaskorzeźb i dekoracji oraz modernizację wnętrza. Dom towarowy Dobkowitz jest obecnie nowoczesnym centrum handlowym łączącym handel detaliczny, gastronomię i kulturę. 

Dom stanowy w Merseburgu

Dom stanowy (Merseburger Ständehaus) znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie katedry i zamku w Merseburgu. Zbudowany jako siedziba parlamentu pruskiej prowincji Saksonii, obecnie pełni funkcję centrum kongresowego i kulturalnego. Po wielokrotnych sporach od 1875 roku dotyczących przeniesienia parlamentu do Halle (Saale) lub Magdeburga, które nie doprowadziły do ​​porozumienia, w 1892 roku podjęto decyzję o budowie nowej siedziby parlamentu krajowego w Saksonii. Został on wzniesiony na ziemi przekazanej państwu pruskiemu przez miasto Merseburg.

Kamień węgielny pod budowę, zaprojektowaną przez Franza Schwechtena, położono 7 września 1892 roku. Budową nadzorowali architekci z Halle, Knoch i Kallmeyer. W głównej sali znajdują się historyczne obrazy Hugo Vogla. Dom w Merseburgu był miejscem posiedzeń parlamentu krajowego Saksonii w okresie Cesarstwa Niemieckiego w latach 1895–1918 oraz Republiki Weimarskiej w latach 1919–1933. Od końca lat 40. do początku lat 90. XX wieku pełnił funkcję Domu Kultury. W tym czasie mieściły się w nim biblioteka, kino, teatr, kluby, dyskoteki, muzeum i szkoła muzyczna. Po kilku latach stania pustym, miasto Merseburg odkupiło Dom Kultury od kraju związkowego Saksonia-Anhalt w 1998 roku za symboliczną jedną markę niemiecką. 3 października 2003 roku, po gruntownym remoncie, budynek został ponownie otwarty jako centrum kongresowo-kulturalne. W budynku mieści się również Urząd Stanu Cywilnego w Merseburgu. Na parterze znajduje się niewielka wystawa poświęcona historii budynku.

Hoher Weg w Goslarze

 

Zabytkowa zabudowa ulicy Hoher Weg w Goslarze, droga - łącząca Palatium z rynkiem.

Thomashaus w Lipsku

Thomashaus w Lipsku zostało wzniesione w 1904 roku, w stylu neogotyckim i neorenesansowym. Zostało zaprojektowane przez architektów Georga Weidenbacha i Richarda Tschammera. Budynek stoi na miejscu starej Szkoły Świętego Tomasza, w której mieszkał i pracował jako kantor Johann Sebastian Bach. Początkowo Thomashaus było siedzibą superintendencji. Wraz z kościołem św. Tomasza tworzy ważny kompleks architektoniczny i historyczny. Chociaż nazwa może sugerować bliski związek z chórem chłopięcym Thomanerchor, to ma on swoją nową siedzibę w innej lokalizacji. 

Thomashaus jest kolejnym ważnym punktem dla miłośników historii i muzyki w Lipsku. Jest pięknym przykładem połączenia stylów architektonicznych z początku XX wieku. Budynek przypomina o długiej historii muzycznej i kościelnej w Lipsku, będąc niejako pomostem między starym i nowym.

Stara Giełda w Lipsku

Stara Giełda (Alte Handelsbörse) w Lipsku to najstarszy barokowy budynek w mieście, wzniesiony w latach 1678–1687. Położona jest przy placu Naschmarkt, w bezpośrednim sąsiedztwie Starego Ratusza. Budowla została wzniesiona z inicjatywy trzydziestu kupców jako neutralne miejsce do zawierania transakcji. Przez ponad 200 lat służyła jako miejsce spotkań kupców, dom maklerski i przestrzeń do przeprowadzania aukcji.

Architektura Starej Giełdy, zaprojektowana najprawdopodobniej przez Johanna Georga Starcke, mistrza budowniczego elektora saskiego, charakteryzuje się wczesnobarokowym stylem. Po przeniesieniu działalności giełdowej w 1886 roku, budynek utracił swoje pierwotne przeznaczenie. Podczas II wojny światowej, w 1943 roku, Stara Giełda została poważnie uszkodzona w wyniku bombardowań, tracąc m.in. cenne sztukaterie i malowidła sufitowe.

Po wojnie przeprowadzono renowację, a w latach 90. XX wieku budynek został poddany gruntownemu remontowi, aby przywrócić mu XVII-wieczny wygląd. Współcześnie Stara Giełda pełni funkcję eleganckiego miejsca spotkań i popularnej przestrzeni kulturalnej. Odbywają się tu koncerty, odczyty, przedstawienia teatralne oraz prywatne i publiczne przyjęcia. 

Przed budynkiem znajduje się pomnik słynnego pisarza Johanna Wolfganga von Goethego, który studiował w Lipsku.