Wnętrze katedry w Knechtsteden

Kościół opacki pod wezwaniem Marii Magdaleny i Apostoła Andrzeja w Knechtsteden jest trójnawową bazyliką z kolumnami i filarami według typowego dla Nadrenii układu naprzemiennego. Od wschodu znajduje się transept z ośmioboczną wieżą.

Kościół ma dwa chóry: wschodni, który był zarezerwowany dla mnichów i zachodni, który służył wspólnocie parafialnej. Chór wschodni ma wysokie ostrołukowe okna. Chór zachodni zachował się w pierwotnym stanie i pochodzi z lat 1150-1160. Freski ścienne, które również pochodzą z tego okresu, czynią kościół bardzo cennym z punktu widzenia historii sztuki. 

Bardzo znane są także romańskie kapitele kościoła z około 1150 roku. Surowe i proste wywodzą się z form kultury ottońskiej i salickiej. Podstawy kolumn są również oryginalnie kolorowe.

Do początku XX wieku istniała barwna dekoracja romańska części architektonicznych wnętrza. Czerwień kolumn była dopełniona błękitem, złocistożółtym, czerwonym i czarnoniebieskim kapiteli, gzymsów i łuków pasów, tworząc wspaniałą kolorystykę. Był to jeden z najwcześniejszych i najbardziej kompletnych romańskich systemów dekoracji na Dolnym Renie. Został on jednak na początku XX wieku zastąpiony szarą warstwą farby. W 1938 roku z okazji 800-lecia fundacji ponownie naniesiono częściowo kolory na podstawie śladów starej farby.

Brama klasztorna w Knechtsteden

 
Droga do klasztoru w Knechtsteden prowadzi przez dwupiętrową barokową bramę, wybudowaną z 1723 roku za opata Arnolda Brewera.

Okazała brama od strony klasztoru.

Powyżej prawdopodobnie herb opata Arnolda Brewera.

Brama jest ozdobiona trzema posągami. 

Górny posąg przedstawia Matkę Boską z dzieciątkiem Jezus na ramionach.

Dwa boczne posągi przedstawiają osoby związane z dziełami realizowanymi w tym miejscu. 

Po lewej widzimy św. Norberta z Xanten z atrybutem monstrancją, założyciela premonstratensów, którzy tu mieszkali do kasaty za czasów Napoleona, a po prawej sługę Bożego ks. Franciszka Libermanna z krzyżem, założyciela misyjnego zgromadzenia Ducha Świętego pod opieką Niepokalanego Serca Maryi, aktualnych właścicieli miejsca.

Romańska bazylika św. Andrzeja w Knechtsteden (na zewnątrz)

widok klasztoru w Knechtsteden

Opactwo Knechtsteden leży na łagodnym wzniesieniu nad doliną dawnej odnogi Renu, na terenie miasta Dormagen.

bazylika św. Andrzeja w Knechtsteden

Kościół powstał w dwóch fazach (1138-1151 i 1151-1181) w stylu romańskim jako kolegiata opactwa premonstratensów. Bazylika jest jedną z najbardziej imponujących budowli sakralnych w Nadrenii Północnej - Westfalii. Zespół należący od 1896 roku do zakonu spirytystów jest jednym z największych średniowiecznych zespołów klasztornych w archidiecezji kolońskiej.

Świątynia pod wezwaniem św. Andrzeja to dwuchórowa bazylika sklepiona w stylu romańskim z chórem wschodnim i zachodnim. Trójnawowa sklepiona bazylika posiada transept i ośmioboczną wieżę od wschodu i z uwagi na to zaakcentowanie układu wschodniego trudno z zewnątrz domyślić się, że jest to układ dwuchórowy. Budynek zachodni wyróżnia się jedynie absydą. 

Długość bazyliki wynosi 60 m, szerokość 19 m, a wysokość 15 m. Użyte materiały budowlane to tuf, trachit i bazalt.

Historia klasztoru Knechtsteden

wejście na teren klasztoru Knechtsteden

Za namową arcybiskupa Kolonii Friedricha I dziekan katedry Hugo von Sponheim w 1130 roku podarował Knechtsteden zakonowi premonstratensów. Kilka lat później rozpoczęto budowę klasztoru. Bazylika została zbudowana w dwóch fazach w latach 1138-1181 w stylu romańskim. Drugi etap budowy został w znacznym stopniu sfinansowany z datków duchownego Alberta z Aachen. Został pochowany za ołtarzem około 1164 roku. W wyniku konfliktów zbrojnych, takich jak bitwa pod Worringen (1288) i oblężenie Neuss przez księcia burgundzkiego Karola Śmiałego (1474), zniszczeniu uległy zabudowania klasztoru i bazyliki. Szczególnie wschodnia apsyda była tak poważnie zniszczona, że ​​opat Ludger kazał ją odnowić w stylu gotyckim w 1477 roku. 

bazylika św. Andrzeja w Knechtsteden

Ponieważ na początku XVIII wieku klasztor był dobrze wyposażony finansowo, przebudowano w tym czasie większość budynków w stylu barokowym, łącznie z budynkiem bramnym (1723).

budynek bramny do klasztoru

Kiedy Napoleon zajął tereny na lewym brzegu Renu w 1795 r., a dwa lata później przyłączył je do Francji, zakonnicy klasztoru Knechtsteden uciekli, a klasztor został splądrowany przez mieszkańców okolicznych miejscowości. Na mocy edyktu, zgodnie z wolą Napoleona, rozwiązano wszystkie klasztory. Klasztor Knechtsteden również padł ofiarą tej sekularyzacji i kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Ostatecznie Kolońska Administracja na rzecz ubogich nabyła cały kompleks, aby urządzić w nim zakład dla psychicznie chorych. Jednak pożar zniszczył cały kompleks (1869). W 1895 r. dzięki pomocy arcybiskupa kolońskiego Philippa Krementza i zezwoleniu rządu pruskiego ruiny zostały ostatecznie przejęte przez księdza Amandusa Ackera dla zakonu spirytystów. Po bazylice do 1908 roku odbudowywano także pozostałe zabudowania klasztoru. W latach 1896-1905 ks. Acker założył tam szkołę misyjną, nowicjat i seminarium duchowne.

budynek klasztorny

W okresie dyktatury narodowosocjalistycznej klasztor został skonfiskowany i wywłaszczony w 1941 r., członkowie zakonu zostali częściowo wydaleni, a częściowo wcieleni do wojska. Od zakończenia II wojny światowej klasztor ponownie należy do spirytystów.

Wnętrze bazyliki w Steinfeld

ołtarz główny przedstawiający zakonodawców norbertańskich i świętego Michała Archanioła

w prezbiterium stalle wraz z gablotami z relikwiami

średniowieczne malowidło ścienne przedstawiające grupę Ukrzyżowania

XVII wieczna drewniana ambona z figurami 4 ewangelistów

Pieta z początku XV wieku

barokowy ołtarz w romańskiej świątyni

kaplica św. Urszuli z romańskimi freskami (Chrystus w mendorli)

Bazylika w Steinfeld

fasada romańskiej bryły bazyliki

górujące trzy wieże kościoła

wnętrze świątyni: w centrum grobowiec św. Hermanna Josefa i zabytkowa ambona

boczne wejście do świątyni i plebania

organy, ambona i grobowiec w Steinfeld

W klasztorze w Steinfeld dominującym obiektem jest bazylika, wybudowana przez norbertanów w latach 1142-50. Kościół jest pod wezwaniem św. Potentinusa i jego synów Feliciusa i Simpliciusa. Budynek zawiera przykłady wielu stylów architektonicznych: od stylu romańskiego, przez gotyk, barok do nowoczesnych aplikacji. Na zewnątrz bryła kościoła jest zrealizowana w stylu romańskim, natomiast wnętrze zdecydowanie barokowe. Kościół składa się z 8 przęseł i 6 kaplic. W bazylice znajdują się słynne organy królewskie (Koenig-Orgel) i doczesne szczątki czczonego tu św. Hermana Józefa z Steinfeld. W centrum kościoła znajduje się grobowiec świętego z 1732 roku: na płycie leży alabastrowa figura świętego, obok której leżą tradycyjne świeże jabłka. W 1960 roku papież wyniósł świątynie do rangi bazyliki mniejszej.

Święty od jabłek i zegarków

grobowiec marmurowy św. Hermanna Josefa von Steinfeld z 1701 roku

figura z alabastru (z 1732 r)

grobowiec znajduje się centralnie w kościele

rzeźba późnogotycka św. Hermanna z XV wieku

figura przy słupie

Święty Herman Józef z Steinfeld (Hermann Joseph von Steinfeld) spoczywa w kościele klasztornym w Steinfeld i tam jest głównie czczony. Św. Hermann jest  patronem zegarmistrzów z powodu niezwykłych umiejętności rzemieślniczych, matek i dzieci. Urodził się około 1150 roku w biednej kolońskiej rodzinie. W 12 roku życia wstąpił do zakonu norbertanów w Steinfeld. Po zdobyciu wykształcenia w Mariengaarde powraca do Steinfeld i zostaje wyświęcony na kapłana. Tu działa w duszpasterstwie i pełni funkcje zakrystianina klasztoru, a później duszpasterza okolicznych klasztorów żeńskich. Zasłynął jako mistyk. Jest znany przez swe mistyczne zaślubiny z Matką Bożą Maryją, z tego powodu nosił imię Józef. Jeszcze przed rozpoczęciem życia zakonnego jako chłopiec zanosił jabłka w darze do figury Matki Boskiej w kościele NMP na Kapitolu w Kolonii. Stąd określany jest jako święty od jabłek. Tradycyjnie przynoszone są mu świeże jabłka i kładzione na grobowiec w bazylice w Steinfeld. Przez wieki był czczony jako święty, oficjalny proces kanonizacyjny rozpoczął się w 1626 roku a ogłoszono go święty dopiero w 1960 roku.

Klasztor Steinfeld - historia

kompleks klasztoru Steinfeld jest otoczony murem

w klasztorze mieszczą się szkoła, pokoje gościnne, sklepik, kiedyś szkolny internat

centralnym i dominującym obiektem jest bazylika

brama wjazdowa do klasztoru

klasztor Salwatorianów w Steinfeld, po prawej figura założyciela o. F. Jordana

brama wjazdowa

jeden z dziedzińców klasztornych

historia klasztoru na tablicy

Klasztor Steinfeld w Eifel to dawne ponorbertańskie opactwo z bazyliką z XII wieku. Początki życia zakonnego w tym terenie sięgają około 920 roku, jednak w 1070 roku następuje lokacja klasztoru w Steinfeld. Od 1130 roku zostaje on przejęty przez zakon norbertanów. Klasztor staje się znaczącym ośrodkiem w Niemczech i posiada liczne klasztory córki w całej Europie np. klasztor Strahov w Pradze. 1184 roku zyskuje status opactwa. Opactwo zakłada filię w Kolonii niedaleko kościoła św. Gereonima tzw. Steinfelder Hof. Tam w 1615 roku opat Christophorus Pilckmann zakłada Collegium Norbertinum, klasztor przygotowujący do studiów i dla studentów zakonników studiujących na uniwersytecie kolońskim. do sekularyzacji związanej z wojnami napoleońskimi władzę sprawowało 44 opatów. Zabudowania klasztorne przeznaczono do różnych świeckich celów, a sama bazylika stała się kościołem parafialnym. Klasztor od 1923 roku stanowi własność zgromadzenia salwatorianów, którzy prowadzą tam szkołę z internatem.

Opactwo Maria Laach

fasada opactwa Maria Laach

sylwetka kościoła klasztornego z atrium tzw. Rajem

wnętrze świątyni

dziedziniec atrium z fontanną

opactwo od strony północno-zachodniej

wejście główne do atrium

Opactwo Maria Laach to klasztor benedyktyński założony w 1093 roku nad jeziorem Laacher See jako fundacja księcia Palatynatu Reńskiego Henryka II. Do jego budowy sprowadzono budowniczych z Lombardii. Stanowi znakomity przykład sztuki romańskiej doby Hohenstaufów. W 1127 roku erygowano tu opactwo, które realizowało zwyczaje z Cluny. Nazwa Laach w języku staroniemieckim oznacza jezioro, jednak jako nazwa własna odnosi się do fundacji klasztornych lokowanych przy jeziorach. W XIII wieku klasztor nabył szereg majątków: pola uprawne i winnice. W XV wieku klasztor stał się istotnym ośrodkiem nauki. Na przełomie XVII i XVIII wieku dokonano gruntownej barokizacji wnętrz klasztornych. W okresie napoleońskim klasztor skasowano, a majątek sprzedano. W latach 1864-1873 klasztor znalazł się w rękach jezuitów, którzy założyli tu szkołę. W ramach kulturkampfu jezuitów wydalono z Maria Laach. Pod koniec XIX wieku następuje tu reaktywacja benedyktyńskiego życia zakonnego. Opactwo staje się promieniującym ośrodkiem życia religijnego i naukowego: działają tu  wybitni liturgiści (np. Odo Casel), powstaje Akademia Benedyktyńska, wydawane są czasopisma teologiczne i książki.