Przy rzece Lahn w Wetzlarze

Lahnpförtchen, zwany także Tränkpforte, niewielki otwór w średniowiecznych murach miejskich w Wetzlarze, służył osiedlonym tu rzemieślnikom, umożliwiając im czerpanie wody z kanału młyńskiego i rzeki Lahn. Nowa nowela „Milczący radny” autorstwa Wilhelma Heinricha Riehla, której akcja rozgrywa się w średniowiecznym Wetzlar, również rozgrywa się tutaj, przy Lahnstrasse.

Stary browar. Obecny budynek został wzniesiony w 1716 roku. Na terenie posiadłości mieścił się jeden z pięciu średniowiecznych browarów miejskich, a słodownia znajdowała się w tylnym budynku. Oba budynki przylegają do murów miejskich zachodnimi szczytami.

Pozostałości po murach obronnych w Goslarze

 

Przed murami miejskimi w Goslarze znajdowała się fosa wewnętrzna, wysoki i stromy wał, fosa zewnętrzna, częściowo wypełniona spiętrzoną wodą, oraz wał obronny, który otaczał fortyfikacje od zewnątrz. Pod koniec XVIII wieku postęp technologiczny wyprzedził praktyczność takich fortyfikacji. Dlatego bramy miejskie rozebrano, a wały przekształcono w ogrody i parki, które dziś tworzą idylliczny pas zieleni wokół miasta. 

Moritzbastei w Lipsku

Moritzbastei w Lipsku to niezwykłe centrum kultury, które mieści się w jedynej zachowanej części średniowiecznych fortyfikacji miasta. Została zbudowana w latach 1551-1554 jako renesansowy bastion, nazwany na cześć elektora Saksonii, Moritza. W czasie II wojny światowej została zniszczona, a jej piwnice zasypano gruzem. W latach 70. XX wieku studenci rozpoczęli trwające osiem lat prace społeczne, aby usunąć rumowisko i odrestaurować obiekt. W 1982 roku Moritzbastei została otwarta jako studencki klub, a od 1993 roku funkcjonuje jako największe centrum kultury w Lipsku. Dziś w zabytkowych, sklepionych piwnicach odbywają się koncerty, wystawy, imprezy taneczne, projekcje filmów i inne wydarzenia. 

Mury obronne Naumburga

Pod koniec XIII wieku wokół rady miejskiej i miasta katedralnego w Naumburgu zbudowano oddzielne fortyfikacje miejskie. Fortyfikacje te przebudowano w XV wieku, stosując masywne metody budowlane, a fortyfikacje miejskie rozbudowano o wał obronny, mur wewnętrzny z 18 basztami, fosę oraz mur zewnętrzny z 16 basztami. Znaczne fragmenty murów miejskich zostały zburzone w 1835 roku wraz z wprowadzeniem ordynacji miejskiej Steina, obowiązującej w całych Prusach. Wzdłuż dawnych fortyfikacji zbudowano drogi i obwodnicę, która do dziś otacza centrum miasta. Z dawnych fortyfikacji miejskich zachowały się ok. 1,5 km murów miejskich na południe i wschód od centrum miasta, Marientor (Marientor), tzw. „Landskrone” (Landskrone) na rogu Jakobsring i Wenzelsring oraz „Wasserkunst” przy Wenzelsring.

Szeroka Brama (Breites Tor) w Goslarze

Szeroka Brama (Breites Tor) była najważniejszą bramą miejską górniczego i hanzeatyckiego miasta Goslar w późnym średniowieczu. Została zbudowana w 1443 roku, a następnie rozbudowana do bastionu, który nawet samodzielnie przyćmiewał wiele zwykłych zamków.

Widoczne z daleka fortyfikacje średniowiecznego miasta – wały i rowy, mury, wieże i fosy – symbolizowały jego siłę obronną. Bramy miejskie stanowiły słaby punkt, wymagający szczególnej ochrony. W XVI wieku fortyfikacje miejskie Goslar zostały wzmocnione po raz ostatni, a bramy rozbudowane do postaci prawdziwych „zamków bramnych”. Sytuacja ta jest nadal wyraźnie widoczna przy Szerokiej Bramie z jej fosami flankującymi i koszarami strażników „Werderhof”.

Duże fragmenty fortyfikacji miejskich w Goslarze zostały zburzone w XVIII i XIX wieku – „przeżyły swoją użyteczność” i stanęły na przeszkodzie rozwojowi i modernizacji miasta.

Dziś przez Bramę Szeroką przebiega droga. Pozostałości wciąż imponującej bramy miejskiej dają przybliżone wyobrażenie o jej dawnych rozmiarach.

Werderhof - dawne koszary w Goslarze

Dzisiejszy Werderhof jest częścią dawnej bramy miejskiej Goslar. Brama ta została zbudowana w 1443 roku i miała konstrukcję dwuskrzydłową: przed bramą wewnętrzną stała brama zewnętrzna, obramowana dwiema dużymi wieżami. Pomiędzy dwiema bramami znajdowały się koszary dla strażników, dzisiejszy Werderhof. Kompleks został w dużej mierze zburzony w XVIII i XIX wieku. Dziś z dawnego systemu obronnego pozostały jedynie brama wewnętrzna, dawne koszary - Werderhof oraz Rieslingsturm, północna wieża bramy zewnętrznej.

Fragment bramy Różanej (Rosentor) w Goslarze

Przed nami fragment zabytkowych fortyfikacji miejskich (wewnętrzny pierścień murów) w Goslarze na wschód od kościoła Neuwerk, wzniesiony prawdopodobnie około 1500 roku, przebudowany w 1649 roku, a następnie odnowiony i rozbudowany w latach 70. XIX wieku przez architekta Luera. Długość: około 30 m; mur z kamienia łamanego, z ostrołukowym otworem i przejściem na szczycie muru. Na południu, przy murze miejskim, znajduje się fragment dawnej Bramy Różanej z ostrołukowymi i odcinkowymi otworami. Obok znajdują się dwie rzeźby Botero.

Wieża tkaczy (Weberturm) w Goslarze

W średniowieczu miasto Goslar było otoczone potężnymi fortyfikacjami. Wokół wieży tkaczy (Weberturm), a także wielu innych budynków i miejsc na terenie dawnego miasta cesarskiego, krążą liczne legendy. Prawdopodobnie około 1280 roku hrabia Siegfried von Blankenburg przybył do Goslar, aby ukraść bydło mieszkańcom miasta. Ten haniebny czyn jednak się nie powiódł, a hrabia został pojmany. Za karę nakazano mu budowę wieży na północnym odcinku murów miejskich. Budowla ta, zwana obecnie Wieżą Tkaczy, nie spełniła oczekiwań radnych Goslaru. Siegfried von Blankenburg nie miał więc innego wyboru, jak tylko zbudować kolejną wieżę w obrębie fortyfikacji miejskich. Uczynił to pośród głośnych protestów i straszliwych przekleństw: „Więc do diabła, niech powstanie kolejna wieża!”. Z tego powodu druga wieża nosi nazwę Wieży Diabła. Znajduje się ona nieco ponad sto metrów na wschód od Wieży Tkaczy. Oba budynki znajdują się przy Mauerstrasse i można je oglądać z zewnątrz. Zabytkowa wieża tkaczy służy obecnie jako baza noclegowa dla turystów.

Ponttor w Akwizgranie

widok na podwójną bramę

widok od północy

widok od południa, od miasta

Maria jako patronka w łuku głównej bramy

przejście pomiędzy bramami

Ponttor to brama miejska usytuowana na końcu Pontstrasse. Jest jedną z nielicznie zachowanych średniowiecznych podwójnych bram Nadrenii. Została wybudowana w II połowie XIII wieku jako część zewnętrznych obwarowań miejskich. Nazwa Ponttor nawiązuje do łacińskiego pons most. Służyła obok funkcji obronnych, jako miejsce poboru cła miejskiego oraz więzienie.

Skarbonka arcybiskupa

kompleks bramy reńskiej

Przewrotnie zatytułowałem ten post: skarbonka arcybiskupa, bowiem w tym miejscu do kasy biskupiej wpływał pokaźny pieniądz. Na zdjęciu widoczne główne wejście do twierdzy celnej. Tu kupcy podróżujący Renem płacili cło. Kompleks składa się z trzech wież Rhein-, Zoll-, i Petersturm czyli Reńskiej, Celnej i Piotra. Z przodu biały budynek to tzw. Zollhaus czyli celny obok kaplica bramy Reńskiej pod wezwaniem Matki Boskiej Anielskiej "Maria von den Engeln". Na placu przed bramą stojące stare kasztany nazywane są drzewami sądu. Być może oczekujący na oclenie towaru kupcy zastanawiali się nad wysokością cła jak nad wyrokiem sędziego.

tą drogą wędrowali kupcy od portu rzecznego wzdłuż murów do bramy Reńskiej.

brama Reńska w całej okazałości od strony rzeki

Brama Reńska o wysokości 26 metrów (6 pięter) pełniła funkcje obronne i celne. Tu przechowywano pieniądze z cła: do 7 000 guldenów rocznie. Należała do arcybiskupów kolońskich, od 1463 roku dzierżawiona przez kapitułę. Po sekularyzacji w 1802 roku dostała się w ręce prywatne, w połowie XIX wieku należała do kompleksu klasztornego franciszkanek, a potem sióstr św. Wincentego.

przed bramą pomnik biskupa Friedericha von Saarwerden

Pomnik przed bramą upamiętnia arcybiskupa i elektora kolońskiego Friedericha von Saarwerden, założyciela i budowniczego miasta. Rysy twarzy odwzorowane są na podstawie rzeźby z tumby nagrobkowej z katedry kolońskiej.

Mielić i bronić

wieża-wiatrak

mielić i bronić się można

W narożniku południowo-zachodnim murów miejskich Zons natkniemy się na dziwną wieże - a właściwie wiatrak. Pierwotnie była to okrągła, cylindryczna wieża obronna jak Krötschenturm. Poprzez przebudowę górnej części stała się młynem wiatrakowym. Pierwsza wzmianka o tym wiatraku pochodzi z 1447 roku. Młyn mielił zboże do 1907 roku, a dwa lata później podczas burzy wiatrak stracił skrzydła. Dziś znajduje się w tej budowli małe muzeum młynarskie. A skrzydła mogą się kręcić dzięki silnikowi ;)

Miasto murem otoczone

mury od południa w kierunku Renu

naturalna fosa to wylewający się Ren

południowe mury spojrzenie od Renu

mury wschodnie położone od strony Renu

ciąg dalszy - widok na wieże Reńską

mury zachodnie

i zachodnie w kierunku południowym

Zons otoczone jest murami miejskimi w kształcie trapezu. Ciągną się one ok 300 metrów w kierunku północno-południowym i 250 metrów w kierunku wschodnio-zachodnim. Na rogach znajdują się wieże obronne: na planie prostokąta Rhein-, Zoll- i Peters-Turm (Reńska, Celna i Piotra), okrągła Krötschenturm oraz Mühlenturm czyli wiatrak przebudowany jeszcze w średniowieczu. Biskup Friedrich z Kolonii umocnił swoją twierdzę celną z murami i wieżami obronnymi w latach 1373-1408 r.