Wejście do palatium cesarskiego w Goslarze

Wchodząc do Pałacu Cesarskiego w Goslarze, najbardziej uderzającymi elementami są arkadowe przejście z Pałacu Cesarskiego do Kaplicy Ulryka, otwarta klatka schodowa przed fasadą wschodnią, a także dwie repliki lwa brunszwickiego i posągi konne cesarzy Fryderyka Barbarossy i Wilhelma I (z napisem "Wilhelm Wielki" (wzniesione w latach 1900/01).

Pomnik cesarza Fryderyka Barbarossy

Palatium cesarskie w Goslarze (Kaiserpfalz)

Cesarz Henryk II zbudował na początku XI wieku w Goslarze umocniony dwór – palatium cesarskie (niem. Kaiserpfalz), by mieć pod kontrolą pobliskie kopalnie rud. Palatium stało się najważniejszą siedzibą władców Niemiec z dynastii salickiej. Goslar stał się ważnym ośrodkiem władzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Odbyły się tu 23 posiedzenia Sejmu Rzeszy, a samo miasto było często odwiedzane przez cesarzy i królów.

Rezydencja królów Prus i cesarzy Niemiec - Nowy Pałac (Neues Palais) w Poczdamie

 Barokowy pałac i rezydencja cesarzy Niemiec w zachodniej części parku Sanssouci w Poczdamie.

Pałac Moritzburg - Saksonia - Niemcy

Moritzburg to barokowy pałac na wodzie, znajduje się w Saksonii niedaleko Drezna.
ZOBACZ JESZCZE:
> Moritzburg - pałac króla polskiego:
https://po-niemczech.blogspot.com/2013/04/moritzburg-paac-krola-polskiego.html

Moritzburg, pałac Moritzburg, Schloss Moritzburg, Moritzburg Castle, zabytki Saksonii,

Pałac Nymphenburg w Monachium

Najpiękniejszy narożnik Berlina - Ephraim-Palais

przepiękne rokokowe ozdoby w Ephraim-Palais

Zaokrąglona część wejściowa pałacu Ephraim-Palais, usytowana w Nikolaiviertel, nosi tytuł najpiękniejszego narożnika Berlina. Ten rokokowy budynek powstał w 1762-66 dla żydowskiego bankiera Veitela Heinricha Ephraima, który pożyczał pieniądze pruskiemu królowi Fryderykowi II i psuł pieniądz w Rzeczpospolitej, bowiem fałszował monety Augusta III Sasa. Jego agenci wywozili dobrą srebrną monetę, a zalew posrebrzanej (efraimki) fałszywej gorszej jakości spowodował wzrost cen w Rzeczypospolitej. Podczas przebudowy w 1935 roku pałac rozebrano i ponoć nie bez znaczenia był fakt żydowskiego pochodzenia jego dawnego właściciela. W 1987 roku zrekonstruowano pałac Ephraima.

Zamek Thurn und Taxis - ciąg dalszy - detale

zamek łączy się z kościołem - jak zwykle łączył się klasztor

wejścia na teren zamku strzegą psy

pieski są kamienne

brama zamkowa

brama

a za drzwiami bramy pięknie ozdobiona sień

Zamek Thurn und Taxis z klasztoru św. Emmerama

dziedziniec klasztorny, pfu pałacowy, Regensburg

druga strona pałacu

kolejny fragment pałacu

brama prowadząca do kompleksu zamkowego

Jedna z bogatszych rodzin w Europie to Thurn und Taxis, niemiecka rodzina książęca, która w XVI wieku odegrała kluczową rolę w kształtowaniu się struktur poczty i dorobiła się na niej tytułów książęcych oraz majątku. Ród potrafił odpowiednio znaleźć się w zawirowaniach wieków i pomnażać swój dobytek. Ród jest na liście nie milionerów, lecz miliarderów. Niemcy mówią żartobliwie o tej rodzinie Tod und Teufel (śmierć i diabeł). Obok posiadłości ziemskich, lasów i browarów w ich posiadaniu jest zamek w Regensburgu, który był starym klasztorem benedyktyńskim, którego początki sięgały VIII wieku. Podczas sekularyzacji w okresie wojen napoleońskich (1803/12) rodzina Thurn und Taxis przejęła ogromny kompleks klasztorny św. Emmerama i przebudowała na swoją rodową rezydencję. 

Bawarska replika Wersalu - Herrenchiemsee

100 metrowa fasada pałacu Herrenchiemsee

a tu pałac bardziej ukwiecony - Herrenchiemsee

a tu znajdowało się oficjalne wejście do pałacu, teraz turyści wchodzą od ogrodu. Herrenchiemsee

a kiedyś tu biegła główna droga do pałacu. Herrenchiemsee.

Atrakcją wyspy Herreninsel jest ostatnie wielkie przedsięwzięcie budowlane króla bawarskiego Ludwika II pałac Herrenchiemsee. Król zafascynowany kulturą i sztuką francuską zapragnął rezydencji wybudowanej na wzór podparyskiego Wersalu. Prace rozpoczęły się w 1878 roku. Głównym architektem budynku w stylu historyzmu był Georg von Dollmann, a projekt rozwinął Julius Hofmann. Szeroka na prawie 100 metrów fasada od strony ogrodu i krótsze boczne niemal dosłownie kopiują wygląd swoich odpowiedników w wersalskim pałacu, powstałych w stylu klasycystycznego baroku. Sam król pomieszkał w nim tylko kilkanaście dni. Śmierć monarchy w 1886 wstrzymała prace budowlane i projekt nie został dotąd zrealizowany w całości. Dziś w południowej części można zwiedzić muzeum Ludwika II, które posiada bogate zbiory związane z tym romantycznym królem.

Rokokowy pałac handlarza srebrem

Schaezlerpalais został wybudowany na polecenie bogatego handlarza srebrem Adama von Lieberta. Pracami do 1770 roku kierował monachijski mistrz Lespilliez, tworząc pałac w stylu rokoko. 19 metrów białej fasady skierowana jest w kierunku Maximilianstrasse, natomiast 107 metrów pałacu rozciąga się wzdłuż Katharinengasse. Punktem szczególnym pałacu stanowi sala balowa, przy otwarciu której tańczyła Maria Antonina, zanim została królową Francji. Obecnie pałac stanowi galerię malarstwa barokowego (muzeum posiada dzieła Rubensa, van Dycka und Tiepolo) oraz malarstwo staroniemieckich mistrzów (Dürer, Holbein d.Ä, Burgkmair d.Ä.).

Moritzburg - pałac króla polskiego

obecny kształt zamku to zasługa Augusta Mocnego

widok na pałac od strony parku

w parku w Kavalierhaus możemy dostrzec herb Rzeczypospolite, znak że August był królem Rz-tej

inicjały króla Augusta Mocnego

na kamieniu milowym przed zamkiem znów widzimy herb Rz-tej

W Moritzburgu znajdziemy kilka śladów związanych z historią Polski, bowiem właścicielem tego pałacu był elektor saski i król Polski August Mocny. W kilku miejscach na terenie zamkowym znajdziemy herb Rzeczypospolitej, bowiem elektor saski mógł się szczycić, że jest nie tylko księciem elektorem, ale i królem rozległego kraju na wschodzie. W 1697 roku August Mocny został katolikiem, aby być królem Polski i w Moritzburgu w Boże Narodzenie 1699 roku protestancką kaplicę zaadoptowano na katolicką i do dziś dnia odbywają się tu katolickie nabożeństwa, mimo że zasadniczo Saksonia jest protestancka. Od 1703 roku na życzenie króla rozpoczynają się pracę przebudowy pałacu na barokową rezydencję. Istotną rolę pełnił tu wybitny saski architekt Matthaus Daniel Poppelmann, zamek zostaje przeobrażony, następuje przebudowa systemu stawów, parku i wybiegu dla zwierząt. Pracę kończą się z chwilą śmierci króla Augusta Mocnego.