Kopuła stanowi architektoniczne zwieńczenie budowli upamiętniającej zwycięstwo nad wojskami napoleońskimi w 1813 roku. Dzięki swojemu rozmiarowi i położeniu, jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych punktów orientacyjnych Lipska. Wchodząc na szczyt kopuły, przechodzi się przez różne poziomy pomnika, które prowadzą do ostatecznego punktu widokowego.
Nazwa ta jest nadal powszechnie używana w Lipsku.
Krótko po bitwie poeta Ernst Moritz Arndt (1769–1860) opracował wstępne plany pomnika. Ponieważ Saksonia w bitwie opowiedziała się po stronie Napoleona i poniosła w rezultacie znaczne straty terytorialne, wzniesienie pomnika w Lipsku upamiętniającego tę klęskę było mało prawdopodobne.
W 1895 roku Niemiecki Związek Patriotyczny zorganizował konkurs na pomnik. Ponieważ żadna z propozycji nie spełniła oczekiwań przewodniczącego Związku Patriotycznego, Clemensa Thieme, w następnym roku berliński architekt Bruno Schmitz otrzymał zlecenie na opracowanie nowego projektu.
Kamień węgielny pod pomnik położono 18 października 1898 roku w południowo-wschodniej części miasta. Teren pomnika o powierzchni 42 500 metrów kwadratowych został podarowany przez miasto Lipsk. Pomnik został zbudowany według projektu Brunona Schmitza, a inwestorem był Clemens Thieme.
Pomnik został odsłonięty 18 października 1913 roku, w setną rocznicę Bitwy Narodów. Głównym gościem uroczystości odsłonięcia był cesarz Wilhelm II. W uroczystości wzięli udział wszyscy książęta cesarstwa niemieckiego oraz liczni inni dostojnicy.
Kompozytor przedstawiony jest z batutą w prawej dłoni i rolką nut w lewej, stojąc przed stylizowanymi organami. Statua ma 2,45 metra wysokości i spoczywa na 3,2-metrowym cokole z piaskowca, zaprojektowanym przez Otto Wilhelma Scharenberga.
Na odwrocie organów znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca starą Szkołę św. Tomasza, która została zburzona w 1902 roku. Pomnik został sfinansowany z darowizny, którą miastu przekazał Franz Dominic Grassi. Styl architektoniczny pomnika nawiązuje do baroku, ale organy ozdobione są elementami secesyjnymi.
Nowy pomnik znacznie przewyższa jakością i wielkością starszy, pochodzący z 1843 roku, który znajduje się w pobliżu. Jest to ważny punkt orientacyjny dla miłośników muzyki klasycznej i historii miasta, podkreślający głęboki związek Bacha z Lipskiem.
Thomashaus jest kolejnym ważnym punktem dla miłośników historii i muzyki w Lipsku. Jest pięknym przykładem połączenia stylów architektonicznych z początku XX wieku. Budynek przypomina o długiej historii muzycznej i kościelnej w Lipsku, będąc niejako pomostem między starym i nowym.
Wnętrze świątyni zachwyca wysokimi krzyżowo-żebrowymi sklepieniami i pięknymi witrażami, które filtrują światło. Od XIX wieku wnętrze przechodziło remonty w stylu neogotyckim, które ukształtowały jego dzisiejszy wygląd.
Kościół zapisał się w historii muzyki dzięki Johannowi Sebastianowi Bachowi, który był jego kantorem w latach 1723–1750. Po swojej śmierci w 1750 roku, kompozytor został pochowany na cmentarzu przykościelnym, a jego szczątki w 1950 roku przeniesiono do wnętrza kościoła. W 1539 roku Marcin Luter wygłosił tu kazanie, co zapoczątkowało reformację w Lipsku.
Od XIII wieku w kościele działa słynny chór chłopięcy Thomanerchor, kontynuujący tradycje muzyczne Bacha. Świątynia jest nie tylko ważnym zabytkiem architektonicznym, ale także żywym ośrodkiem kultury muzycznej i historii protestantyzmu.
Projekt architektoniczny nawiązuje do tak zwanej narodowej tradycji budowlanej i prezentuje socjalistyczny klasycyzm. Budynki charakteryzują się łukowatym kształtem fasady, który dopasowano do biegu ulicy. Cały kompleks składa się z dwóch części, rozdzielonych dwoma wieżowymi elementami.
Wysokość budynków waha się od siedmiu do dziewięciu kondygnacji. Na parterze znajdują się sklepy i punkty usługowe, a na wyższych piętrach mieszczą się mieszkania. W jednym z budynków mieści się również znana kawiarnia Ring-Café.
Kompleks Ringbebauung był postrzegany jako prestiżowa wizytówka nowej, socjalistycznej architektury. Obecnie budynki są objęte ochroną zabytków, stanowiąc ważny element historycznej zabudowy miasta.
W 1867 roku w drukarni Otto Wiganda wydrukowano pierwsze niemieckie wydanie „Kapitału” Karola Marksa. Tablica pamiątkowa na Roßplatz nr 13, w pobliżu dawnej drukarni, upamiętnia to wydarzenie.
