Historia zamku w Bad Wurzach

rysunek zamku z czasów obozu internowania brytyjskich cywili z Jersey

Zamek został zbudowany w  latach 1723 - 1728 przez hrabiego Ernsta Jakoba Truchsess von Waldburg-Zeil-Wurzach. Przez dwa stulecia był rezydencją tej arystokratycznej rodziny z linii Wurzach i stał się ośrodkiem muzyki i malarstwa. W 1922 zamek zakupił zakon Salwatorianów, który założył w 1924 roku szkołę z internatem dla chłopców. Rozwój szkoły zablokowała polityka edukacyjna nazistów, którzy 28 listopada 1937 zabronili przyjmowania nowych uczniów do kolegium Salvator.  Wkrótce zamarło życie szkolne i ogromny budynek stał praktycznie pusty. 

ideologiczne i militarne szkolenia młodzieży z południowych Niemiec

We wrześniu 1940 roku władze wojskowe przeznaczyły zamek jako obóz jeniecki. W latach 1940 - 1945 r. zamek Wurzach stanowił część nazistowskiego systemu obozowego. W parku zamkowym zorganizowano wojskowy obóz szkoleniowy. W latach 1940-2 stanowił  obóz jeniecki dla oficerów francuskich. Maksymalna liczba przetrzymywanych francuskich jeńców wyniosła 804 osoby (w marcu 1941). 31 października 1942 przybyli specjalnym pociągiem nowi obozowi mieszkańcy zamku. Otóż Hitler nakazał aresztować wszystkich mieszkańców Wysp Normandzkich (Jersey) urodzonych w Anglii, z jedynego kawałka Wielkiej Brytanii zajętego przez Niemców. Przywieziono do Wurzach ponad 600 internowanych cywili z Jersey, głównie kobiet i dzieci.  W tym czasie stary budynek był podniszczony, brudny, łóżka były wilgotne, tynk spadł z ścian i sufitów. Obóz był kontrolowany przez organizacje międzynarodowe, otrzymywano pomoc materialną, paczki, istniała opieka medyczna. W obozie rozwijało się życie kulturalne, a i relacje z ludnością miejscową były przyjazne. Do 1945 roku wśród internowanych nastąpiło 12 zgonów i 5 narodzin. Zimą 1944/45 przybyło 72 żydowskich więźniów z obozu koncentracyjnego Bergen-Belsen. Byli to Żydzi z Holandii, którzy posiadali podwójne obywatelstwa głównie brytyjskie, amerykańskie lub krajów południowoamerykańskich. Mieli być wymienieni w Szwajcarii w zamian za internowanych Niemców w krajach alianckich. Żydzi przybyli w mizernym stanie, wygłodniali i przestraszeni, ale szybko dzięki dodatkowym paczkom Czerwonego Krzyża odzyskali siły i z jednym wyjątkiem w komplecie dożyli wyzwolenia. 28 kwietnia 1945 wojska francuskie wyzwoliły obóz.

Barokowa klatka schodowa w zamku

Współcześnie w zachodnim skrzydle zamku znajdują się mieszkania dla seniorów, związane z domem opieki "Stift zum heiligen Geist". Na górnym poziomie funkcjonuje gimnazjum Salvatorkolleg, kształci szczególnie uzdolnioną młodzież. We wschodnim skrzydle znajduje się Instytut zawodów socjalnych (IFSB) dla studentów pielęgniarstwa i specjalistycznego kształcenia medycznego. W części zamku swój klasztor posiadają Salwatorianie. Od 2006 r. organizuje się w części bankietowej zamku  imprezy, konferencje i spotkania. Barokowa klatka schodowa jest także oficjalnym urzędem stanu cywilnego miasta Bad Wurzach.

Bad Wurzach

widok na zamek i fontannę maryjną

Bad Wurzach to małe (ok. 15 tys. mieszkańców), a zarazem najstarsze uzdrowisko Badenii-Wirtembergii. Miasto po raz pierwszy wymienione zostało 13 czerwca 1273 jako "oppidum Wurzun" . 27 maja 1333  cesarz Ludwik Bawarski nadał prawa miejskie dla "miasta Wurzun" według karty Memminger. Wurzach otrzymało zgodę na sąd niższej instancji, rynek i obwarowania miejskie. Od 1515 rozpoczyna się budowa żeńskiego klasztoru franciszkańskiego Maria Rosengarten. W czasie wojny chłopskiej 14 kwietnia 1525 doszło do bitwy pod Leprosenberg w Wurzach. Chłopi z Haidgauer (obecnie dzielnica miasta) pod przywództwem niejakiego Floriana Pfaffa walczyli przeciw wojsku Ligi szwabskiej pod wodzą Georga III Truchsees zwanego chłopskim Joergiem. W latach 1575-80 spalono 42 kobiety na Leprosenberg, oskarżone o czary. W 1637 r. wskutek zaraz i działań wojny trzydziestoletniej Wurzach zamieszkiwało tylko 19 osób.  Od 1675 miasteczko stało się własnością rodu Waldburg-Zeil-Wurzach.  Miasto w 1780 nie rozwijało się (ok. 100 mieszkańców), stąd graf Eberhard Ernst udzielił specjalnych przywilejów dla napływu nowych obywateli, szczególnie rzemieślników. W 1806 Wurzach dostało się pod panowanie Wirtembergii i przyporządkowane okręgowi w Leutkirch. W czasie kampanii napoleońskich w latach 1813 i 1814 w Wurzach przebywało 35 301 żołnierzy, a Leprosenhaus służył jako szpital dla 4003 ludzi. Szesnastu żołnierzy zmarło podczas pobytu w Leprosenhaus. W 1903 wygasła linia właścicieli Wurzach Waldburg-Zeil-Wurzach. W 1904 roku połączono miasto linią kolejową z Rossberg. Od 1936  rozpoczęto kuracje (pierwsze kąpiele błotne) w Maria Rosengarten. Rozwiązano okręg Leutkirch i Wurzach od 1938 roku wszedł do powiatu Wangen. W 1950 miasto otrzymuje tytuł Bad oraz prawa uzdrowiska. 

Kongregationssaal - perełka baroku

barokowe wnętrze

Obok kościoła św. Magdaleny znajduje się kaplica męskiej kongregacji mariańskiej (po niemiecku kaplica nazywana jest Kongregationssaal - czyli sala zgromadzenia lub Weihesaal - poświęcona sala). Została wybudowana w latach 1696-7 jako kościół pomocniczy dla poprzedniego budynku kościoła św. Magdaleny. Kongregationssaal jest najpiękniejszą budowlą barokową Altoetting. Na zewnętrznej fasadzie umieszczono statuę z brązu papieża Jana Pawła II, upamietniającą jego wizytę 18/19.11.1980 r. Właścicielem kaplicy jest mariańska kongregacja męska (skrót MC) Altoetting, stowarzyszenie około 12 000 praktykujących katolików, założone w 1563 roku przez flamandzkiego jezuitę Jeana Leunisa. W Altoetting funkcjonuje od 1599.

Jan Paweł II - statua z brązu na fasadzie Kongregationssaal

Spacerkiem po starówce Altotting

widok na Skarbiec (Schatzkammer- Haus Papst Benedikt XVI) oraz ratusz

po lewej Franziskanerhaus

domki przy Kapuzinerberg

Pomnik Tilly'ego

W Altotting znajduje się pomnik feldmarszałka Tilly'ego. Johann t'Serclaes, hrabia Tilly (1559-1632) – generał w służbie bawarskiej, a następnie habsburskiej podczas wojny trzydziestoletniej. Walczył przeciw Turkom, a następnie wstąpił na służbę księcia Maksymiliana I Bawarskiego, twórcy Ligi Katolickiej. Po wybuchu wojny trzydziestoletniej dowodził wojskami Ligi, które wraz z armią cesarską rozgromiły siły protestanckie w bitwie na Białej Górze w roku 1620. W późniejszej fazie palatynackiego okresu wojny Tilly walczył przeciw Mansfeldowi, Chrystianowi Brunszwickiemu i innym. Pokonany przez Mansfelda w kwietniu 1622 roku pobił go w maju pod Wimpfen, czerwcu pod Hoechst i pod Stadtlohn w roku następnym. Po przystąpieniu do wojny Chrystiana IV, króla Danii w roku 1625 Tilly wraz z Wallensteinem byli głównodowodzącymi wojsk prowadzących przeciw niemu działania. W roku 1626 wspomagany przez część sił Wallensteina zwyciężył pod Lutter am Barenberge. Po odsunięciu Wallensteina w roku 1630 Tilly objął dowództwo nad armią cesarską, nie zdołał jednak nic zdziałać w walkach przeciw Gustawowi Adolfowi. 20 maja 1631 roku wojska Tilly'ego i Pappenheima złupiły zdobyty Magdeburg i dokonały masakry ludności cywilnej (protestantów), za aprobatą Tilly'ego. W bitwie pod Breitenfeld został rozbity przez Gustawa Adolfa. Rok później, podczas bitwy z Gustawem Adolfem pod Rain nad rzeką Lech Tilly odniósł ciężką ranę: został trafiony kulą armatnią w prawe ramię. Wkrótce zmarł w wyniku infekcji.

Kościół parafialny św. Filipa i Jana

Widok na Gnadenkapelle i kościół parafialny św. Filipa i Jana

wnętrze, widok na ołtarz

Kościół parafialny pod wezwaniem św. Filipa i Jana jest późnogotycką trójnawową świątynią. Jest to ostatni gotycki kościół halowy południowych Niemiec. Obecna świątynia powstała jako czwarta na tym miejscu, pozostałością XIII wiecznej budowli są dwie wieże kościelne. Gruntowną przebudowę przeprowadzili mistrzowie z Burghausen Hans Perger und Ulrich Häntler w latach 1499-1511. 

organy

Abraham Bach Starszy, Pielgrzymka do Alt-Otting z Przenajśw. Dziewicą i św. Jakubem i Filipem, XVII w.

Kaplica łask (Gnadenkapelle)

Cudowna figurka Czarnej Madonny

obejścia wyłożone obrazami wotywnymi

Gnadenkapelle (także: Heillige-Kapelle) - to kaplica poświęcona Matce Boskiej, stojąca na centralnym placu (Kapellplatz) Altotting. Pierwotnie część kaplicy stanowiła baptysterium w karolińskim pałacu cesarskim (później pałacu książąt bawarskich). Obecnie jest centralnym punktem pielgrzymkowym sanktuarium maryjnego w Altötting, z uwagi na zlokalizowany wewnątrz posążek Czarnej Madonny. Według tradycji w 1489 matka złożyła przed nim ciało swojej trzyletniej córki, która utopiła się w pobliskiej rzece Inn. Dziewczynka ożyła, a wieść o cudzie została bardzo szybko rozpropagowana. Kaplica stała się z czasem zbyt mała - dobudowano więc prezbiterium i ganki obejściowe (podcienia). Obecnie całość jest obwieszona setkami, często bardzo starych, obrazków ukazujących cuda i uzdrowienia, m.in. po wypadkach, przestępstwach, czy chorobach. Wiele z nich epatuje ludowym realizmem. W kaplicy wisi także wiele wotów. Naprzeciw ołtarza z figurą Matki Bożej ustawiono bogato zdobione urny zawierające serca książąt bawarskich, którzy przekazali je w darze pośmiertnym Matce Boskiej.

tablice wotywne, różańce, drewniane krzyże na ścianach zewnętrznych kaplicy

Kapellplatz - serce i centrum saktuarium

widok na Świętą Kaplicę (Gnadenkapelle) i kościół parafialny św. Filipa i Jakuba

Fontanna Maryjna

Barokowa fontanna ku czci NMP, ufundowana przez salzburskiego księcia arcybiskupa Parisa von Lodrona, z wdzięczności za możliwość opieki nad Świętą Figurką oraz za zachowanie Salzburga przed Szwedami w 1632 r. 

Wybudowana przez w latach 1635-7 przez budowniczego katedry w Salzburgu Santino Solariego 

Ratusz z 1908 r.

Bazylika Św. Anny w Altotting

Kościół św. Anny w Altötting -to bazylika pielgrzymkowa, zbudowana w stylu neobarokowym. W 1913 papież Pius X podniósł świątynię do rangi bazyliki mniejszej. Kościół zbudowano, jako odpowiedź na mocno rosnący ruch pielgrzymkowy, w latach 1911-2. Pojemność kościoła waha się od 6000 do 8000 osób, długość 83 metry, wysokość 24 metry.  Jest największym kościołem zbudowanym w Niemczech w XX wieku.

Widok na Alpy (okolice Altotting)

Klasztor Kapucynów w Altötting

Św. Konrad 

Pod ołtarzem srebrny grobowiec świętego Konrada.

Miejsce w którym Św. Konrad kazał wybić otwór w ścianie z widokiem na tabernakulum

Klasztor Kapucynów w Altötting (także: Bruder-Konrad-Kirche) - zabytkowy zespół klasztorny kapucynów przy Bruder-Konrad-Platz 5. Założenie klasztorne ufundowane w 1654 przez Wilhelma Franza von Wartenberga. Zsekularyzowany w 1802 zakon franciszkanów (pierwotnych użytkowników obiektu) został zastąpiony przez kapucynów. W klasztorze, przez 41 lat przebywał św. Konrad z Parzham (1818-1894), który pełnił tu rolę furtiana. W klasztorze Konrad spędził prawie całe swoje życie na posłudze pielgrzymom, biednym i żebrakom, którzy prosili o radę lub kawałek chleba. Brat Konrad, z natury cichy i spokojny dał się poznać, jako życzliwy i cierpliwy, niosący pomoc wszystkim potrzebującym, znajdując zawsze czas na modlitwę, w której polecał Bogu wszystkie codziennie napotkane osoby.Dziś, de facto, kościół i klasztor pełnią rolę sanktuarium tego świętego. Kościół do 1953 nosił wezwanie św. Anny, by zmienić je na św. Konrada (klasztor przyjął to samo wezwanie w 1961). Przeprojektowany w latach 1956/7. Pod ołtarzem srebrny grobowiec świętego. W ołtarzu dużych rozmiarów powojenny krucyfiks. W podziemiach krypta z miejscem pochówku św. Konrada w latach 1894-1912, a także miejsce spoczynku innych braci. Przy kościele źródełko.

Altötting z Czarną Madonną

Altötting jest miastem pielgrzymkowym w Górnej Bawarii. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście, jako o »villa publica« pochodzi z roku 748, pod nazwą »Autingas«, gdy to miasto było pod władzą książęcej dynastii bawarskiej Agilofingów. W roku 876/7 pan miasta - król Karloman założył przy nim klasztor. Następnie miasto było w rękach Wittelsbachów. W roku 1489 wydarzyły się dwa przywrócenia do życia. Zabytkowa kaplica, w której znajduje się obraz Czarnej Madonny została zbudowana ok. 700 roku, natomiast obraz Matki Bożej z Altötting pochodzi z roku 1330. W ołtarzu głównym w kaplicy znajdują się srebrne urny z sercami książąt bawarskich, biskupów oraz sześciu królów Bawarii.

Polecam przewodnik po Bawarii, kliknij

http://www.discoveryplanet.pl/?a=004372

Pasawa - bawarska Wenecja, miasto trzech rzek.

W Pasawie byłem kilka razy, raz zdarzyło mi się do tego miasta dotrzeć rowerem.

Pasawa położona jest na licznych wzgórzach rozdzielonych trzema zbiegającymi się u stóp Starego Miasta wielkimi rzekami – Dunajem, Inn i Ilz, stąd nazywana jest miastem trzech rzek. Stare miasto położone jest na wąskim półwyspie u zbiegu Dunaju (północ) i Innu (południe). Ze względu na znaczne różnice wysokości część ulic i uliczek przechodzi w niektórych w strome schody. W XVII wieku architekci sprowadzeni z Włoch nadali miastu śródziemnomorski wygląd, stąd Pasawę często określa się mianem bawarskiej Wenecji. Na północnym brzegu Dunaju i południowym brzegu Innu krajobraz dominują wzgórza pokryte zielenią. Obydwa wspomniane brzegi mają własne dominanty architektoniczne - północny w postaci twierdzy Oberhaus, zaś południowy w postaci sanktuarium Matki Boskiej Wspomożycielki.

widok na Stare Miasto od strony Sanktuarium Matki Boskiej Wspomożycielki

Po połączeniu z rzekami Inn i Ilz wody Dunaju mają na dłuższym odcinku trzy kolory: zielony (woda z rzeki Inn - kolor nadaje topniejący u źródła rzeki alpejski śnieg), czarny (woda z rzeki Ilz wypływającej z torfowisk) oraz niebieski (woda z Dunaju). Zielona woda pochodząca z Innu płynie przy tym często szerszym strumieniem niż niebieska woda z Dunaju. Wynika to głównie z mniejszej głębokości Innu (1,90 m) względem Dunaju (6,80 m).