Opactwo Maria Laach

fasada opactwa Maria Laach

sylwetka kościoła klasztornego z atrium tzw. Rajem

wnętrze świątyni

dziedziniec atrium z fontanną

opactwo od strony północno-zachodniej

wejście główne do atrium

Opactwo Maria Laach to klasztor benedyktyński założony w 1093 roku nad jeziorem Laacher See jako fundacja księcia Palatynatu Reńskiego Henryka II. Do jego budowy sprowadzono budowniczych z Lombardii. Stanowi znakomity przykład sztuki romańskiej doby Hohenstaufów. W 1127 roku erygowano tu opactwo, które realizowało zwyczaje z Cluny. Nazwa Laach w języku staroniemieckim oznacza jezioro, jednak jako nazwa własna odnosi się do fundacji klasztornych lokowanych przy jeziorach. W XIII wieku klasztor nabył szereg majątków: pola uprawne i winnice. W XV wieku klasztor stał się istotnym ośrodkiem nauki. Na przełomie XVII i XVIII wieku dokonano gruntownej barokizacji wnętrz klasztornych. W okresie napoleońskim klasztor skasowano, a majątek sprzedano. W latach 1864-1873 klasztor znalazł się w rękach jezuitów, którzy założyli tu szkołę. W ramach kulturkampfu jezuitów wydalono z Maria Laach. Pod koniec XIX wieku następuje tu reaktywacja benedyktyńskiego życia zakonnego. Opactwo staje się promieniującym ośrodkiem życia religijnego i naukowego: działają tu  wybitni liturgiści (np. Odo Casel), powstaje Akademia Benedyktyńska, wydawane są czasopisma teologiczne i książki.

Zamek Eltz

wejście główne do zamku

zamek umieszczony jest na górze

sylwetka zamku Eltz

W jednej z pierwszych moich wypraw po Niemczech, jeszcze w moich czasach studenckich, zwiedziłem dolinę Mozeli i zobaczyłem zamek Eltz. Ta warownia to historyczna siedziba rodu von Eltz, znana przed 1157 rokiem. Dzięki swojej malowniczej architekturze i położeniu jest jedną z ważniejszych w Nadrenii atrakcji turystycznych i wybitnym przykładem późnogotyckiej architektury świeckiej w Niemczech. Zamek ulokowano w pobliżu szlaku handlowego łączącego żyzne tereny Mainfeld z portami rzecznymi na Mozeli. Okoliczne tereny otrzymał z rąk cesarza Fryderyka Barabarossy Rudolf von Eltz, i od jego nazwiska pochodzi nazwa warowni. Ekspansja rodu von Eltzów spowodowała lokalne konflikty z wlaścicielami sąsiednich włości. W 1333 roku zamek Eltz był oblegany przez rycerstwo arcybiskupa Trewiru, Baldwina. Świadectwem tego oblężenia są ustawione na jednym z dziedzińców wielkie kamienie, które wystrzeliwano z katapult. Również w okresie nowożytności wpływy rodu Eltzów były znaczne: byli reprezentantami największych arcybiskup Rzeszy: Moguncji i Trewiru oraz sprawowali funkcję elektorów Rzeszy. W dobie reformacji Eltzowie wspierali obóz katolicki. Jakub III von Eltz, arcybiskup Trewiru (1567-81) był jednym z uczestników soboru trydenckiego. Apogeum wpływów rodzina osiągnęła w I połowie XVIII w. za panowania Filipa Karola, duchowego przywódcy niemieckich katolików. Bogate włości rodu znajdowały się na terenie całych Niemiec: a zwłaszcza w okolicach pobliskiej Koblencji i Wuerzburga. W XVIII w. Eltzowie zakupili leżący niedaleko Belgradu Vukovar za sumę 175 tys. reńskich guldenów. Podczas wojny o Palatynat (1688-89) zamek uległ zniszczeniom, które wkrótce naprawiono. W latach wojen napoleońskich (1794-1815) warownia jest okupowana przez wojska francuskie, przebywa w nim komendant oddziału okupującego Koblencję. Obecny kształt położonej na wysokim wzgórzu zamku-warowni jest wynikiem wielu faz budowy od XII do XVIII wieku oraz gruntownej konserwacji pod koniec XIX wieku. Nawarstwienie poszczególnych budynków tworzących zamek, liczne, typowe dla późnego gotyku wykusze, wieże, kominy, nieregularne przybudówki oraz położenie uczyniły zamek Eltz budowlą o wysokich walorach estetycznych. Ciekawostką jest fakt, że zamek nigdy nie został zdobyty oraz swego czasu znalazł się na banknotach o nominale 500 marek.