Zmieniające się obrazy ołtarza głównego w St. Peter

obraz w ołtarzu głównym jest wymienny

Główny ołtarz barokowego kościoła w St. Peter z 1727 roku posiada szczególną cechę: główny obraz ołtarzowy co pewien czas się zmienia. Istnieje 8 różnych obrazów, które odpowiednio od okresu roku kościelnego są umieszczane w centralną barokową oprawę ołtarza. Obrazy są umieszczone w specjalnym mechanizmie i w odpowiednim czasie przesuwane. W ten sposób podkreśla się wymiar świąt i okresów kościelnych. Najstarszy obraz autorstwa Johanna Christopha Storera pochodzi z 1661 roku: "Ukoronowanie NMP przez Najświętszą Trójcę". "Boże Narodzenie" sygnował malarz Franz Joseph Spiegler w 1727 roku. W tym samym roku powstały pozostałe sześć autorstwa Hansa Michaela Saura: "Zwiastowanie NMP", "Ostatnia wieczerza", "Ukrzyżowanie", "Zmartwychwstanie", "Wniebowstąpienie" i "Zesłanie Ducha Św." Na samej górze znajduje się obraz przedstawiający scenę walki archanioła Michała z diabłem. W jego liturgiczne wspomnienie 27 września 1727 roku kościół i ołtarz główny został poświęcony. Obok tego górnego obrazu znajdują się posągi patronów opactwa i kościoła: św. Piotra i św. Pawła.

Archanioł Michał walczący z diabłem

przepiękne ołtarze barokowe

Klasztor St. Peter

sylwetka kościoła św. Piotra

zabudowania klasztorne

wejście na dziedziniec klasztorny, przed nim kolumna z fundatorem księciem Bertholdem II

W St. Peter w Szwarcwaldzie znajduje się zespół poklasztorny, który dominuje w krajobrazie miejscowości. Klasztor został założony w 1093 roku przez księcia Bertholda II von Zähringen (1078-1111). Był to klasztor benedyktyński, hojnie uposażany przez wieki przez fundatorów z miejscowego rodu książęcego. Sam klasztor został oddany pod apostolską opiekę papieża Urbana.W czasie sporu o inwestyturę miejscowi książęta poparli papieża i wybrano św. Piotra jako patrona klasztoru.

klasztor przylega do kościoła

Liczni książęta rodu Zähringer zostali pochowani w rodzinnym grobowcu w klasztornym kościele. W latach 1238 i 1437 klasztor dotknęła klęska pożaru. Pod koniec średniowiecza klasztor podupadł. Przez dzierżawę miejscowość i klasztor dostał się w ręce Habsburgów (od 1526 r.). Złym okresem były wojny pustoszące klasztor i okolicę: trzydziestoletnia, najazdy Ludwika XIV, hiszpańska wojna o następstwo tronu czy najazdy związane z rewolucją francuską. W XVII i XVIII wieku zabudowania klasztorne przebudowano w stylu barokowym.  XVIII wiek był dla klasztoru okresem odnowionego rozkwitu kulturalnego. Opaci Ulrich Bürgi (1719-1739) i Philipp Jakob Steyrer (1749-1795) przebudowali klasztor w stylu barokowym i wybudowali bibliotekę. St. Peter stał się znaczącym ośrodkiem nauki. Wskutek wojen napoleońskich, w 1806 roku klasztor został zsekularyzowany. W latach 1842-2006 w gmachu poklasztornym mieściło się seminarium duchowne archidiecezji Freiburg. Od 2006 roku zabudowania wykorzystywane są jako "Centrum Duchowości".
 

Kościół św. Piotra w St. Peter

fasada kościoła św. Piotra

Parafia św. Piotra (St. Peter)w St. Peter ma prawie tysiącletnią historię i stanowi ulubiony cel wypraw w południowym Szwarcwaldzie. Pierwszy kościół, wspomniany po raz pierwszy w 1093 roku, był romańską bazyliką. W XV wieku świątynia całkowicie spłonęła i nowy kosciół został wybudowany w stylu gotyckim. W latach 1724-27 zostaje wybudowany nowy barokowy kościół według planów mistrza z Vorarlbergu Petera Thumba. W ten sposób powstaje potężna świątynia z barokowym ołtarzem, z bogatą sztukaturą, ze złoconymi figurami książąt z rodu Zähringen: dzieło Josefa Antona Feuchtmayra.

nawa świątyni

organy

ambona

boczny ołtarz z figurą Matki Boskiej

boczna kaplica

wnętrze świątyni

figura NMP

Skarby Gottesbergu

ołtarz z grupą ukrzyżowania

niecodzienne tabernakulum

relikwiarz Przenajświętszej Krwi Chrystusa
(namoczony materiał)

Gottesberg - kościół pielgrzymkowy św. Krzyża

widok z dziedzińca klasztornego na kościół

barokowe wnętrze świątyni

grupa ukrzyżowania w prezbiterium

Na Gottesbergu od początku czczono  mękę, śmierć i złożenie do grobu Chrystusa i modlono się o dobrą śmierć. Stąd najpierw w 1709 została wybudowana kaplica świętego grobu, święte schody i pustelnia. Pełną budowę obecnej świątyni przeprowadzono w latach 1712/13 roku. Kościół pielgrzymkowy pod wyzwaniem św. Krzyża na Gottesbergu jest budowlą barokową, zaprojektowaną przez mistrza z Allgäu Johanna Georga Fischera. We wnętrzu świątyni, w centrum za głównym ołtarzem znajduje się poruszające przedstawienie grupy ukrzyżowania Jezusa. Boczne ołtarze przedstawiają śmierć Maryi oraz św. Józefa (tzw. "heiligen drei End" - święty koniec trójki). Rzeźby tworzył od 1712 tyrolski rzeźbiarz Johannes Ruez.

miejsce przechowywania relikwii Krwi Pańskiej

Boża góra - Gottesberg

widok na kościół i klasztor na Gottesberg

Kilka kilometrów od centrum Bad Wurzach wzniesienie przynależące do terenu miasta nazywa się Gottesberg (Boża góra). Od 1509 tak nazywane jest to morenowe wzniesienie (ok. 700 m nad poziomem morza). Od ponad 300 lat znajduje się na nim kościół. 

W 1704 graf Ernst von Waldburg-Zeil-Wurzach i jego żona, Anna Ludovica przekazali kościołowi beneficium w postaci tego miejsca. W 1709 za zgodą biskupa z Konstancji wybudowano tu kaplicę św. grobu, schody i pustelnie. Odpust wyznaczono na święto Podwyższenia Krzyża Świętego w dniu 14 września. W 1712 założono tu Bractwo konania Chrystusa (Bruderschaft von der Todesangst Christi), nazywane Bractwem dobrej śmierci. W 1712 bractwo posiadało już pięćset zgłoszonych członków. W połowie XVIII wieku proboszcz dr Johann Wilhelm Rom von Arnach planował sprowadzić kapucynów, by założyli tu klasztor, jednak miejscowy biskup nie wyraził na to zgody obawiając się materialnych strat (jak nie wiadomo o co chodzi: to chodzi o cash). W 1763 r. osiedliło się tu trzech braci tercjarzy z bractwa pokuty, 3 zakonu paulinów. Zostali zobowiązani przed władzą kościelną i państwową do "ślepego i całkowitego" posłuszeństwa miejscowemu proboszczowi, mieli zakaz zbierania ofiar i posiadania własności. Nie mogło ich być więcej niż trzech na Gottesberg. Ubrani w czarny habit oddali się pod opiekę opactwa premonstratersów Rot an der Rot. Na życie zarabiali trudniąc się przędzeniem wełny, wyrobem adamaszku. Ich wytwory musiały być dość dobre i poszukiwane, bowiem w 1774 doszło z tego powodu do kłótni z kramarzami i przędnikami z  Bad Wurzach. W 1767 r. nabyli "relikwie" świętych męczenników Redemptusa, Eutropii i Reperatusa, które ustawiono w kościele klasztornym, gdzie są do dziś. Do tego doszły relikwie Krwi Pańskiej (nasączona tkanina z krwią), pochodzące z prywatnej kolekcji papieża Innocentego XII, które nabył w 1693 r. w Rzymie pielgrzym z Guenzburgu, a po latach w 1732 r. zostały przez rodzinę zmarłego przekazane mnichom na Gottesberg. Sanktuarium nabrało życia, przybywali pielgrzymi, a tu nagle mała wspólnota braci paulińskich padła ofiarą sekularyzacji XIX w.

procesja konna na Gottesberg tzw. Blutritt

W dniu 25 lipca 1806 książę Eberhard von Waldburg-Zeil-Wurzach skasował klasztor. Zniesienie klasztoru spowodowało kłótnie o jego majątek między księciem a królestwem Wirtembergii. Ostatecznie w 1812 postanowiono, że zdobyte, w ramach sekularyzacji, nieruchomości przypadły księciu, natomiast królestwu Wirtembergii przypadły pieniądze i obiekty ruchome. Zsekularyzowani bracia za opiekę nad obiektem otrzymywali pensje państwową w wysokości 100 guldenów. Ostatni ex-paulin Josef Hotz z Legau zmarł w 1835.

widok na Alpy z Gottesbergu

W 1912 książę Georg von Waldburg-Zeil-Wurzach przekazał kościół i dom parafii w Bad Wurzach. W 1921 parafia przekazała Gottesberg w użytkowanie zakonowi Salwatorianów. Od 1928 roku odbywa się co roku w drugi piątek lipca procesja konnych jeźdźców ku czci Świętej Krwi Chrystusa (Heilig-Blut-Fest) . W 2009 w procesji z relikwiami Krwi Chrystusa wzięło udział 1700 jeźdźców + ok. 5000 wiernych.W 2009 w klasztorze salwatoriańskim przebywało czterech zakonników, którzy podejmowali posługę duszpasterską na miejscu i w okolicznych parafiach. 

Fontanna z maryjną kolumną

widok na zamek i fontannę z maryjną kolumną

Figura NMP na kolumnie miejskiej fontanny w Bad Wurzach

Kaplica zamkowa w Bad Wurzach

Kaplica jest najstarszą częścią zamku, wzmiankowana już 1422 roku.

wejście do kaplicy

wnętrze kaplicy zamkowej

płyta nagrobna
prawdopodobnie jeden z właścicieli zamku z rodu Waldburg-Wurzach, chyba Georg albo Johann Pięknowłosy, niestety nie mogę nigdzie tego znaleźć i sprawdzić...

Barokowa klatka schodowa zamku Bad Wurzach

widok na centralną część zamku

widok na lewe skrzydło zamku

barokowa klatka schodowa

Zamek jest zbudowany w kształcie "podkowy", otwiera swe trzy zrównoważone skrzydła w kierunku miasta. Duży reprezentatywny budynek to typowe dla sztuki baroku.

sufit przedstawiający panteon olimpijski

klatka schodowa

Centrum środkowego układu tworzy klatka schodowa nieznanego architekta, który jest uznawana za jeden z klejnotów architektury barokowej Górnej Szwabii. Elegancko zakrzywione schody z piaskowca prowadzą na trzy poziomy. W ozdobę klatki wykorzystano także marmur i alabaster. Kolumny, balustrady, rzeźby, aniołki i inne ozdoby oferują oczom wspaniały widok. Niezwykła technika architektury, różne triki wizualne, gra światła i cienia to kunszt rzemiosła barokowego twórcy. Wchodząc do klatki uderza szeroka i imponująca perspektywa. Daje wrażenie otwarcia we wszystkich kierunkach, mamy nawet domalowane okna. Sufit jest ozdobiony wspaniałym freskiem przedstawiającym panteon olimpijski, a szczególnie mit o Herkulesie. 

klatka schodowa zamku

na tym zdjęciu świetnie widać wymalowane imitacje okien

W prawym skrzydle zamku znajduje się kaplica zamkowa.

Historia zamku w Bad Wurzach

rysunek zamku z czasów obozu internowania brytyjskich cywili z Jersey

Zamek został zbudowany w  latach 1723 - 1728 przez hrabiego Ernsta Jakoba Truchsess von Waldburg-Zeil-Wurzach. Przez dwa stulecia był rezydencją tej arystokratycznej rodziny z linii Wurzach i stał się ośrodkiem muzyki i malarstwa. W 1922 zamek zakupił zakon Salwatorianów, który założył w 1924 roku szkołę z internatem dla chłopców. Rozwój szkoły zablokowała polityka edukacyjna nazistów, którzy 28 listopada 1937 zabronili przyjmowania nowych uczniów do kolegium Salvator.  Wkrótce zamarło życie szkolne i ogromny budynek stał praktycznie pusty. 

ideologiczne i militarne szkolenia młodzieży z południowych Niemiec

We wrześniu 1940 roku władze wojskowe przeznaczyły zamek jako obóz jeniecki. W latach 1940 - 1945 r. zamek Wurzach stanowił część nazistowskiego systemu obozowego. W parku zamkowym zorganizowano wojskowy obóz szkoleniowy. W latach 1940-2 stanowił  obóz jeniecki dla oficerów francuskich. Maksymalna liczba przetrzymywanych francuskich jeńców wyniosła 804 osoby (w marcu 1941). 31 października 1942 przybyli specjalnym pociągiem nowi obozowi mieszkańcy zamku. Otóż Hitler nakazał aresztować wszystkich mieszkańców Wysp Normandzkich (Jersey) urodzonych w Anglii, z jedynego kawałka Wielkiej Brytanii zajętego przez Niemców. Przywieziono do Wurzach ponad 600 internowanych cywili z Jersey, głównie kobiet i dzieci.  W tym czasie stary budynek był podniszczony, brudny, łóżka były wilgotne, tynk spadł z ścian i sufitów. Obóz był kontrolowany przez organizacje międzynarodowe, otrzymywano pomoc materialną, paczki, istniała opieka medyczna. W obozie rozwijało się życie kulturalne, a i relacje z ludnością miejscową były przyjazne. Do 1945 roku wśród internowanych nastąpiło 12 zgonów i 5 narodzin. Zimą 1944/45 przybyło 72 żydowskich więźniów z obozu koncentracyjnego Bergen-Belsen. Byli to Żydzi z Holandii, którzy posiadali podwójne obywatelstwa głównie brytyjskie, amerykańskie lub krajów południowoamerykańskich. Mieli być wymienieni w Szwajcarii w zamian za internowanych Niemców w krajach alianckich. Żydzi przybyli w mizernym stanie, wygłodniali i przestraszeni, ale szybko dzięki dodatkowym paczkom Czerwonego Krzyża odzyskali siły i z jednym wyjątkiem w komplecie dożyli wyzwolenia. 28 kwietnia 1945 wojska francuskie wyzwoliły obóz.

Barokowa klatka schodowa w zamku

Współcześnie w zachodnim skrzydle zamku znajdują się mieszkania dla seniorów, związane z domem opieki "Stift zum heiligen Geist". Na górnym poziomie funkcjonuje gimnazjum Salvatorkolleg, kształci szczególnie uzdolnioną młodzież. We wschodnim skrzydle znajduje się Instytut zawodów socjalnych (IFSB) dla studentów pielęgniarstwa i specjalistycznego kształcenia medycznego. W części zamku swój klasztor posiadają Salwatorianie. Od 2006 r. organizuje się w części bankietowej zamku  imprezy, konferencje i spotkania. Barokowa klatka schodowa jest także oficjalnym urzędem stanu cywilnego miasta Bad Wurzach.