Targ żelazny (Eisenmarkt) w Wetzlarze

Eisenmarkt (Targ Żelazny) znajduje się w geograficznym centrum Wetzlar i jest jednym z najstarszych placów w mieście. Pierwsze wzmianki o nim jako o miejscu handlu surówką żelaza pochodzą już z 1253 roku. Na środku placu znajduje się posąg świętej Barbary, patronki górników. Wkrótce po założeniu Wetzlar stał się ważnym ośrodkiem handlu surówką żelaza, wydobywaną w regionie w tzw. leśnych kuźniach. Do początku XIX wieku wokół targu żelaznego znajdowały się liczne sklepy, handlujące nie tylko samym żelazem, ale także wyrobami żelaznymi. Często wystawiano jedynie próbki; dostawy odbywały się później bezpośrednio od kowali do klienta. Oszczędzało to kowalom kłopotu z transportem towarów na rynek. 

Dziś targ żelazny zdobią okazałe domy z muru pruskiego. Szczególnie warta uwagi jest późnogotycka, szachulcowa kamienica przy Eisenmarkt 7, pochodząca z około 1500 roku, z wygiętymi belkami stropowymi. W latach 1690–1806 mieściła się tu apteka „Zum Goldenen Löwen” (Przy Złotym Lwie).

Innym atrakcyjnym domem przy Eisenmarkt jest „Alte Münz” (Stara Mennica) pod numerem 9. W 1599 roku dom ten został prawdopodobnie wzniesiony na miejscu średniowiecznej mennicy. Francuska inskrypcja na dłuższym boku domu sugeruje, że budowniczy prawdopodobnie należał do reformowanych uchodźców walońskich, przyjętych przez miasto Wetzlar w 1586 roku.

Dom Jerusalema (Jerusalemhaus) w Wetzlarze

Dom ten został zbudowany pod koniec XVII wieku i od 1694 roku zamieszkiwany jest przez rodzinę Georga Ernsta Wincklera, drukarza i wydawcy z Wetzlar. Prostszy, szachulcowy wykusz po lewej stronie został dobudowany w 1742 roku. 30 października 1772 roku Karl Wilhelm Jerusalem (1747–1772), sekretarz poselstwa w Brunszwiku, popełnił w tym domu samobójstwo. Goethe, który przebywał w Wetzlarzem latem 1772 roku, połączył swoje doświadczenia w Wetzlarze z tragicznym końcem Karla Wilhelma w swojej powieści „Cierpienia młodego Wertera”, opublikowanej w 1774 roku. W domu, odnowionym w latach 1986/87, na drugim piętrze znajduje się tablica pamięci Karla Wilhelma Jerusalema, „Wertera” Goethego.

Dom Augusta Bebela w Wetzlarze

Dom Augusta Bebela, Brodschirm 2. August Bebel, współzałożyciel Partii Socjaldemokratycznej w 1869 roku, spędził młodość i naukę zawodu w Wetzlar. Był synem pruskiego podoficera i kobiety urodzonej w Wetzlarze. Pod koniec 1846 roku, po śmierci ojczyma, rodzina przeniosła się z Kolonii-Deutz do rodzinnego miasta matki. Po jej śmierci Bebel i jego brat zostali przyjęci do Funduszu Sierocińca im. Johanna Davida Winklera. Bebel ukończył naukę zawodu tokarza i opuścił miasto w 1858 roku. Kilkakrotnie wracał do swojego „drugiego domu”.

Najstarszy dom o konstrukcji szkieletowej w Wetzlar

Najstarszy dom o konstrukcji szkieletowej w Wetzlar pochodzi z 1356 roku. Jest to trzykondygnacyjna konstrukcja słupowo-belkowa z wiszącymi słupami. Budynek reprezentuje typowy styl konstrukcyjny średniowiecznego szkieletu drewnianego i został gruntownie odrestaurowany w 1986 roku.

Hoher Weg w Goslarze

 

Zabytkowa zabudowa ulicy Hoher Weg w Goslarze, droga - łącząca Palatium z rynkiem.

Zabytkowe kamienice w centrum Lipska

Historyczne centrum Lipska, otoczone dawnymi murami miejskimi, słynie z reprezentacyjnych kamienic kupieckich, które świadczą o bogatej przeszłości handlowej miasta. Wśród nich na uwagę zasługują zabytkowe dziedzińce i pasaże, w których kryją się klimatyczne zaułki i sklepy. Tamtejsze kamienice wyróżniają się elegancką i bogato zdobioną fasadą, często w stylu secesyjnym lub neorenesansowym. Można dostrzec wpływy różnych stylów architektonicznych, które harmonijnie współistnieją obok siebie.

Ringbebauung, czyli socrealizm w Lipsku

Ringbebauung to kompleks budynków w Lipsku, będący reprezentacyjnym przykładem architektury socrealizmu w NRD. Wzniesiono go w latach 1953–1955 w południowo-wschodniej części wewnętrznego pierścienia, przy placu Roßplatz.

Projekt architektoniczny nawiązuje do tak zwanej narodowej tradycji budowlanej i prezentuje socjalistyczny klasycyzm. Budynki charakteryzują się łukowatym kształtem fasady, który dopasowano do biegu ulicy. Cały kompleks składa się z dwóch części, rozdzielonych dwoma wieżowymi elementami.

Wysokość budynków waha się od siedmiu do dziewięciu kondygnacji. Na parterze znajdują się sklepy i punkty usługowe, a na wyższych piętrach mieszczą się mieszkania. W jednym z budynków mieści się również znana kawiarnia Ring-Café.

Kompleks Ringbebauung był postrzegany jako prestiżowa wizytówka nowej, socjalistycznej architektury. Obecnie budynki są objęte ochroną zabytków, stanowiąc ważny element historycznej zabudowy miasta.

W 1867 roku w drukarni Otto Wiganda wydrukowano pierwsze niemieckie wydanie „Kapitału” Karola Marksa. Tablica pamiątkowa na Roßplatz nr 13, w pobliżu dawnej drukarni, upamiętnia to wydarzenie.

Domkurie w Naumburgu

 

Naprzeciwko katedry w Naumburgu znajduje się barokowy budynek z XVIII wieku, w szczycie którego znajduje się kartusz z dwoma herbami (był to dawny dom kanoników, obecnie Domkurie, Domplatz 6).

Zabytkowe kamienice w Naumburgu

 

Zabytkowe kamienice w Naumburgu znajdują się liczniej wzdłuż ciągu ulic Herrenstrasse, Marienstrasse, Marktplatz i Jakobsstrasse.