Romańska krypta w katedrze augsburskiej

romańska krypta

płyta nagrobna biskupa Simberta, który w IX wieku wybudował tu romański kościół katedralny

resztki murów i fundamentów przedkarolińskiej budowli (kościoła)?, znajdujące się nieopodal katedry

Katedra Najświętszej Marii Panny w Augsburgu (Dom „Mariä Heimsuchung”) -  jest jedną z najstarszych świątyń w tej części Niemiec. Historia tej świątyni sięga okresu IX wieku, a najstarszą część kościoła stanowi X wieczna krypta, która stanowi miejsce pochówku biskupów Augsburga. Wewnątrz katedry znajduje się wiele drogocennych dzieł sztuki romańskiej i gotyckiej.

Najstarsze witraże świata

prorok Jonasz

Król Dawid

witraże z XI wieku

W katedrze augsburskiej można podziwiać najstarsze witraże na świecie, wykonane w XI wieku i pozostające nieustannie w pierwotnym miejscu. W oknach nawy głównej ponad południową nawą boczną znajduje się pięć witraży, które przedstawiają postaci ze Starego Testamentu: Mojżesza, Dawida, Ozeasza, Daniela i Jonasza.

Rokokowy pałac handlarza srebrem

Schaezlerpalais został wybudowany na polecenie bogatego handlarza srebrem Adama von Lieberta. Pracami do 1770 roku kierował monachijski mistrz Lespilliez, tworząc pałac w stylu rokoko. 19 metrów białej fasady skierowana jest w kierunku Maximilianstrasse, natomiast 107 metrów pałacu rozciąga się wzdłuż Katharinengasse. Punktem szczególnym pałacu stanowi sala balowa, przy otwarciu której tańczyła Maria Antonina, zanim została królową Francji. Obecnie pałac stanowi galerię malarstwa barokowego (muzeum posiada dzieła Rubensa, van Dycka und Tiepolo) oraz malarstwo staroniemieckich mistrzów (Dürer, Holbein d.Ä, Burgkmair d.Ä.).

Pierwsza cebulasta kopuła południowych Niemiec

klasztor Maria Stern z charakterystyczną dzwonnicą

Na tyłach augsburskiego ratusza znajduje się późnogotycki klasztor franciszkanek Maria Stern. Został przebudowany w latach siedemdziesiątych XVI wieku przez Johannesa Holla, ojca Eliasa. Wysmukła ceglana dzwonnica jest zakończona charakterystyczną cebulastą kopułą, tzw. Welsche Haube i jest to najwcześniejszy przykład tego typu architektury. Ten typ kopuły jest częstym motywem zabudowań Augsburga.

Złota sala w Augsburgu

wnętrze Złotej Sali

mądrość - jako najważniejsza cnota władcy

malowidła na sklepieniu

Minerva Bellona - wskazująca na gotowość obrony miasta

południowy portal z pulpitem

wejście do pokoi książęcych

drewno w złocie

ozdoba kolumny

We wnętrzu ratusza w Augsburgu znajduje się wspaniała Złota Sala (Goldener Saal), której świetności dodają złocone kolumny, marmurowa podłoga i ozdobione malowidłami cedrowe sklepienie. Sala ma 32 metrów długości i 17 metrów szerokości. Program ikonograficzny sali składa się z dwóch przewodnich motywów: cesarskiego i moralnego, który wykonał Matthias Kager.
Środkowy obraz na sklepieniu przedstawia Sapientię, czyli mądrość, według wskazań której winien rządzić władca.

Renesansowy ratusz w Augsburgu

ratusz od strony placu ratuszowego

ratusz od tyłu

W Augsburgu u podstawy półkolistego placu wznosi się ratusz, uważany za wybitny przykład renesansowej świeckiej budowli w Niemczech. Został on zbudowany przez Eliasa Holla. Ratusz przypomina elegancki pałac świadczący o bogactwie i wpływie augsburskiego mieszczaństwa.

August w Augsburgu

fontanna Augusta

i jeszcze inne ujęcie

Augsburg zalicza się do najstarszych miast niemieckich. Został założony w 15 roku przed Chrystusem przez pasierbów Augusta Cezara jako Augusta Vindelicorum. Zatem nie może zabraknąć w tym mieście upamiętnienia cesarza rzymskiego Augusta - w centrum miasta znajduje się manierystyczna fontanna, ozdobiona 4 figurami symbolizującymi rzeki miasta.

Wnętrze kościoła pamięci w Berlinie

mozaika z tablicą poświęconą Wilhelmowi I

Hohenzollernowie oddają cześć Chrystusowi - Barankowi na krzyżu

mozaika Chrystusa Pantokratora

hala z cyklem mozaik

figura Chrystusa

Przed wojną świątynia z 5 wieżami miała wygląd monumentalny. Główna wieża o wysokości 113 m była najwyższa w mieście. Pod wpływem berlińskiego kościoła styl neoromański rozprzestrzenił w całych Niemczech. W przedsionku świątyni znajduje się mozaika przedstawiająca członków rodziny Hohenzollernów czczących krzyż. Urządzono w niej także halę, do której w 1906 r. rzeźbiarz Adolf Brutt wykonał cykl przedstawiający wojny wyzwoleńcze z lat 1813-5 i wojnę prusko-francuską 1870-1.

Kościół Pamięci

ślady II wojny na neoromańskiej wieży kościelnej

Zwiedzając Berlin zaskakuje bryła kościoła a zwłaszcza ruina głównej wieży w pobliżu ekskluzywnej ulicy Kurfurstendamm przy Breitscheidplatz. Ta świątynia ewangelicka poświęcona Pamięci Cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche) zwana jest popularnie kościołem Pamięci (Gedächtniskirche). Cesarz Wilhelm II postanowił zbudować kościół, by stworzyć religijne miejsce pamięci swojego dziadka Wilhelma I. Rozpisany konkurs na projekt świątyni wygrał królewski radca budowlany i członek Berlińskiej Akademii Budowlanej Franz Schwechten. Cesarz interesował się inwestycją, wspierał ją finansowo i kilkakrotnie odwiedzał plac budowy. Koszty budowy wyniosły 6,8 miliona marek w złocie. Pieniądze wyłożyły głównie niemieckie prowincje. Poświęcenie kościoła nastąpiło 1 września 1895 roku. Świątynia z 5 wieżami miała wygląd monumentalny. Główna wieża o wysokości 113 m była najwyższa w mieście. Pod wpływem berlińskiego kościoła styl neoromański rozprzestrzenił w całych Niemczech. Kościół został zniszczony podczas bombardowania w listopadzie 1943 r. Po wojnie pozostawiono 68 metrową ruinę głównej wieży jako symbol antywojenny. Do niej dobudowano wg projektu Eiermanna ośmiokątną nawę, sześciokątną dzwonnicę, czworokątną kaplicę i kruchtę. Architekt zaprojektował także wyposażenie: ołtarz, ambonę, chrzcielnicę, świecznik, lampy i ławki. W 1987 r. świątynia otrzymała krzyż wykuty z żelaza, pochodzącego z więźby dachowej zburzonej katedry z Coventry jako symbol pojednania.

Miśnia polskie ślady

Przez parę miesięcy w 1002 roku Miśnia należała do Polski. W 1534 roku w katedrze w Miśni została pochowana Barbara Jagiellonka, córka króla Kazimierza Jagiellończyka a żona księcia saskiego Jerzego Brodatego.

Miśnieński ratusz

ratusz miśnieński

herb Miśni nad drzwiami do ratusza

Późnogotycki ratusz w Miśni to jeden z bardziej okazałych budowli przy rynku miśnieńskim. Siedziba rajców została wybudowana pomiędzy 1470 a 1486 rokiem i  stanowi najstarszy tego typu obiekt na terenie Saksonii. Szczególnie warto zwrócić uwagę na piękny dach ratuszowy o powierzchni 13 000 qm z ponad 50 000 dachówek.

Kolebka Saksonii - Albrechtsburg

Albrechtsburg w Miśni

brama wjazdowa na zamek

widok na zadaszone mury obronne w zamku

fasada zamkowa

późnogotycki gmach zamkowy obecnie mieści muzeum

sklepienie zamkowe

Zamek Albrechtsburg w Miśni jest pierwszą budowlą zamkową w Niemczech, który z czasem stracił swój obronny charakter i został bardziej reprezentacyjny. Zalicza się go jako pierwszy niemiecki zamek i jednocześnie mistrzostwo architektury późnogotyckiej.  Kiedy król Henryk I założył w 929 roku pierwszy militarny gród na skale ponad Łabą, Miśnia stała się centrem Marchii o tej samej nazwie, graniczącej z jeszcze słowiańskimi terenami od wschodu. Margrabia zarządzał całą Marchią Miśnieńską. Jego siedzibą była budowla poprzedzająca zamek Albrechtsburg i to właśnie ona przeszła do historii jako „kolebka Saksonii”. Budynek zamkowy powstał w latach 1471 – 1524 na zlecenie braci Ernsta i Albrechta Wettinów, którzy wspólnie rządzili księstwem Saksonią. Rezydencja, symbol potęgi i bogactwa, miała być nie tylko reprezentacyjnym centrum władzy, ale również miała posiadać wystarczająco dużo miejsca dla dwóch dworów. Zlecenie na budowę otrzymał mistrz Arnold von Westfalen. Stworzył zamek, który wyznaczył nowe europejskie normy pod względem struktury wnętrza, statyki i wykonania sklepień, okien oraz klatek schodowych. Inaczej jak inne wielkie projekty budowlane w tamtych czasach, zamek miśnieński nie powstał w wielu etapach, tylko jako jednolity projekt genialnego mistrza. Po raz pierwszy w XV wieku zastosowano tutaj perfekcyjnie dotychczas nieznane formy i techniki – do dzisiaj zamek, jak i jego precyzyjne detale wprawiają zwiedzających w zachwyt. Pod koniec XIX wieku urzędnik dworski Wilhelm Rossmann wypracował artystyczną koncepcje dla całego zamku. Jego sedno to „malowana książka obrazkowa” przedstawiająca historię dynastii i kraju Saksonii.  W 1881 otwarto zamek Albrechtsburg jako muzeum i pokazano zwiedzającym zarówno wtedy jak i dziś historyczne wydarzenia na monumentalnych malowidłach ściennych. Od dawna szukano w Saksonii „arkanum” – tajemnicy produkcji porcelany. Aż w 1708 roku wynaleziono ją w Dreźnie. Następnie August Mocny zlecił w 1710 roku założenie na zamku Manufaktury Porcelany. Repertuar jak i zakład wzrastały tak szybko i okazale, że pracowało tutaj w 1766 roku ponad 700 pracowników. Zamek stał się kluczem do zwycięstwa miśnieńskiej porcelany.

Park zamkowy w Moritzburgu

widok na Kavalierhaus w parku

wieża zamkowa

widok na park od strony zamku

widok na zamek od strony parku w stylu francuskim

widok na kolejną oś parkową i staw, w głębi bażanciarnia

W kompleksie zamkowym znaczącą rolę odgrywa zespół parkowy: składający się z budynków (np. bażanciarnia, latarnia), stawów, grobli itp. Pierwotnie park był zaprojektowany w stylu francuskim, a w XIX wieku przearanżowany częściowo w stylu romantycznym. W 1945 roku właściciele z rodu Wettynów wartościowe rzeczy zakopali w skrzyniach w parku, część z nich odnaleźli żołnierze sowieccy i wywieźli do ZSRR. Jeszcze w latach 90-tych kilka skrzyń z kosztownościami odkopali w parku archeolodzy-hobbyści.

Moritzburg - pałac króla polskiego

obecny kształt zamku to zasługa Augusta Mocnego

widok na pałac od strony parku

w parku w Kavalierhaus możemy dostrzec herb Rzeczypospolite, znak że August był królem Rz-tej

inicjały króla Augusta Mocnego

na kamieniu milowym przed zamkiem znów widzimy herb Rz-tej

W Moritzburgu znajdziemy kilka śladów związanych z historią Polski, bowiem właścicielem tego pałacu był elektor saski i król Polski August Mocny. W kilku miejscach na terenie zamkowym znajdziemy herb Rzeczypospolitej, bowiem elektor saski mógł się szczycić, że jest nie tylko księciem elektorem, ale i królem rozległego kraju na wschodzie. W 1697 roku August Mocny został katolikiem, aby być królem Polski i w Moritzburgu w Boże Narodzenie 1699 roku protestancką kaplicę zaadoptowano na katolicką i do dziś dnia odbywają się tu katolickie nabożeństwa, mimo że zasadniczo Saksonia jest protestancka. Od 1703 roku na życzenie króla rozpoczynają się pracę przebudowy pałacu na barokową rezydencję. Istotną rolę pełnił tu wybitny saski architekt Matthaus Daniel Poppelmann, zamek zostaje przeobrażony, następuje przebudowa systemu stawów, parku i wybiegu dla zwierząt. Pracę kończą się z chwilą śmierci króla Augusta Mocnego.

Moritzburg - myśliwski pałac na wodzie

myśliwski, pałac na wodzie

na fasadzie pałacu poroża przypominają o tym, że to pałac myśliwski

wiele elementów dekoracyjnych związanych jest z myśliwstwem

pałac otoczony jest z każdej strony wodą, a ze "stałym" lądem łączą go groble

poziom wody był dość niski, w tle "wysepka" na stawie

Moritzburg jest przykładem pałacu myśliwskiego na wodzie, to znaczy otoczony jest wodą. Ten przepiękny barokowy kompleks pałacowy znajduje się niedaleko Drezna w Saksonii. Wybudował go sobie książe Maurycy Wettyn czyli Moritz w stylu renesansowym w latach 1542-6 jako pałac myśliwski. Elementy zdobnicze pałacu w wielu miejscach poświęcone są polowaniu. W jednej z sal możemy podziwiać zbiór poroży, wśród trofeów myśliwskich znajduje się jeden z największych poroży jelenia szlachetnego na świecie.