W katedrze w Wetzlar zachowało się łącznie 52 epitafia i nagrobki. Upamiętniają one osoby pochowane w kościele, ale większość z nich nie znajduje się już w pierwotnych miejscach pochówku. Epitafia rozmieszczone są w absydzie, kaplicy św. Mikołaja, transepcie, nawie i wieży południowej, stojąc pionowo przy ścianach lub w nich osadzone.
Epitafia wykonane są z różnych materiałów (z czerwonego piaskowca, z marmuru lahnowskiego, kamienia lawowego i pustaka żużlowego). Epitafia z piaskowca pochodzą z późnego średniowiecza i renesansu, natomiast marmur lahnowski był używany w czasach Cesarskiego Dworu Komnatowego.
Średniowieczne kamienie były pierwotnie płytami grobowymi i dlatego mają jedynie niewielką płaskorzeźbę. Najstarszym epitafium jest płyta nagrobna Richolfa Reige, radnego Wetzlar, datowana na 1362 rok. Została odkryta w posadzce podczas renowacji katedry w 1906 roku i następnie przeniesiona na ścianę północnej nawy bocznej.
Pierwotnie wszystkie epitafia w katedrze miały inskrypcje. Niektóre z nich są obecnie zniszczone przez warunki atmosferyczne, jak na przykład epitafium nieznanej kobiety zmarłej w 1599 roku, znajdujące się w piwnicy południowej wieży. Większość zachowanych epitafium ma inskrypcje łacińskie. Tylko trzy płyty mają inskrypcje w języku niemieckim.
W epitafiach wybrano różne style przedstawienia. Sześć epitafiów przedstawia postacie zmarłych naturalnej wielkości. Doskonałym przykładem jest płyta nagrobna rycerza Anzelma, znanego również jako Hun. Znajduje się ona na północnej ścianie absydy i przedstawia rycerza w tunice z mieczem. Dwa epitafia przedstawiają motywy biblijne. Epitafium małżeństwa Pusselów przedstawia Zwiastowanie Narodzenia Chrystusa. Na innym epitafium przedstawiono Adorację Ukrzyżowanego. Większość epitafiów nie zawiera jednak konkretnych wizerunków zmarłych, lecz herby rodzinne lub symbole. Na przykład epitafium Johanna Christopha von Schmitza zawiera czaszkę jako symbol śmiertelności.
Zmarli to przede wszystkim członkowie dworu cesarskiego, tacy jak Hulderich von Eyben, Erich Mauritius i Valentin Ferdinand Gudenus. Istnieją również epitafia dla dziekanów i kanoników Marienstift (kolegiaty św. Marii), a także szlachty z regionu Lahngau. Ponadto trzy epitafia poświęcone są mieszkańcom Wetzlar.
Zachodnią ścianę nawy ozdobiono na początku XIV wieku wielkoformatowym freskiem przedstawiającym Sąd Ostateczny. Chrystus w obecności Marii i Jana Chrzciciela sądzi zmarłych, którzy powstają z grobów. Za chórem organowym zachowały się figury Marii, aniołów z trąbami i trzech świętych.
W drugiej połowie XIV wieku we wnętrzu kościoła powstało kilka fresków, które odrestaurowano w 1987 roku. Prostokątny panel w północnym transepcie przedstawia duży krzyż i pięciu świętych. Postać najbardziej na prawo to święty Krzysztof. Ten niewielki obraz stanowił malowidło ołtarzowe dawnego ołtarza bocznego. W południowym transepcie, nad epitafium Huldericha von Eybena, znajduje się fresk przedstawiający kilka scen z życia Marii Magdaleny. Na ścianie południowej Trzej Królowie przedstawieni są w dwóch równych fragmentach fresku. Oba freski prawdopodobnie należały również do dwóch ołtarzy bocznych.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz